Donnerstag, 4. Juli 2019

Ragip Ramaj

Ragip Ramaj

Ragip Ramaj u lind në vitin 1953 në fshatin Klinë e Poshtme të Skenderajt. Shkollën fillore e kreu në vendlindje. Kurse pak para se të përfundonte shkollën e mesme në Skënderaj,  e largojnë nga bankat e gjimnazit për bindjet e veprimtaritë e tij, pasi ishte arrestuar disaherë nga policia. I detyruar të lëshojnë Drenicën, u vendos në Prishtinë, ku kreu studimet për letërsi. Ka punuar gazetar në Programin për fëmijë të TVP-së. Pas demostratave të vitit 1981, e përfshinë vala e spastrimeve në TVP dhe për disa vjet i ndalohet puna e gazetarit në Televizionin e Prishtinës.
Me shkrime ka filluar të mirret si nxënës, duke bashkëpunuar me të gjitha gazetat e revistat në gjuhën shqipe që botoheshin në Prishtinë e Shkup.
Ragip Rama është fitues i disa konkurseve letrare dhe botues i revistës për fëmijë "Doruntina".


Veprat:
  • Do ta blej një gjysh, Rilindja 1982
  • Dy këmbë në një këpucë, Rilindja1987
  • Cicërrima të shqetësuara, Doruntina 1999
  • Atdheun e kam në Zemër, Doruntina 2002
  • Koridoret e Shpirtit, poezi për të rritur, Doruntina 2003
  • Mollë e Kafshuar, poezi për fëmijë, Doruntina 2003
  • Gjerdan Malli, poezi për fëmijë, Doruntina 2003



Poezi nga Ragip Ramaj


MOZAIKU I ATDHEUT

Ec e ec e ec - shtegtar malli.

Nata më përkund në djepin e atdheut
fle ngrohtë në gjirin e shtëpisë 
ku qava për herë të parë.

Në mëngjes
mbledh copat e ëndrrave të kujtimeve të fëmijërisë.

Bëj mozaikun
e portretit të dashurisë.



PËRQAFIMI I ATDHEUT

Sonte i kam duart
më të gjata se kurrë.

I zgjas mbi fusha, male, dete
e përqafoj atdheun.

E puthi në faqe
dëgjoj zjarrfikun¹) e prushit.

Shuaj blozën e buzëve
sa shumë kishin zjarrmi.

Lundroj në detin e mallit të tij
drejt Kepit të Shpresës.

Me duart e mia të gjata
sonte e përqafoj atdheun.

________________
¹) Zjarrfiku - Zhurma që lëshon prushi, gaca etj. kur fiket me ujë, lëng apo mjet tjetër.



LIRIA E KOSOVËS I HA LUFTËTARËT E VET

Pas rrebesheve të shfrenuara
me lumenj gjaku dalë nga shtrati
mbi fusha, male, gërmadha
rigojnë rreze Dielli
nga qielli i vrarë i Kosovës.

Liria e Kosovës nuk është si liritë e tjera.

U nis kur u nis shekulli
(nuk) mbaroi kur mbaroi shekulli.

Liria e Kosovës nuk është si liritë e tjera.

Në liritë e tjera 
luftëtarit i qendisin gjoksin me medalje 
dhe shpallet hero
në lirinë e Kosovës 
luftëtari i saj gjithë vitet i kalon 
duke i shëruar plagët nëpër gjyqe e burgje
var veten në trekëndshin e skamjes
këputet si gjethi në vjeshtën e vonë
shtrihet mbi sofrën e varfër të fëmijëve
dhe u thotë
hani plagët e mia
Liria nuk më dha gjë tjetër.

Liria e Kosovës nuk është si liritë e tjera
Liria e Kosovës i ha luftëtarët e vet.



VETË LIRIA NA ERDHI MELEZE

Rrena i ka këmbët e shkurtëra
kështu që moti kanë thanë,
por se duart i ka të gjata
sa Kosova anë e mbanë.

Njëra dorë e shtrëngon n`fyt
as s`e lëshon, as s`e mbyt,
dora tjetër shumë e dëlirë
ka gjithçka, përveç mëshirë.

E shpëtuam nga gojë e ujkut
dritë i dhamë në krye të shekullit,
sot është kthyer në plaçkë tregu
rropollimë mes valëve t´detit.

Është fryrë lumi ka dalë nga shtrati
Ka vërshu` fushave t´Evropës
gjithë Kosova po ngel në pleq
janë ba bashkë melaqe e dreq.

Seç na u bë edhe jeta hibrid
vetë liria na erdhi meleze
Janë përzi` dreqi e i biri
rreth tryezes me mish e meze.

Qani fusha, rënkoni male
qaj Prekaz, dridhuni varre,
mbi Kosovë ka vu` kulm errësira
shkëlqimvrarë sot është Liria.

Ku ta gjej një plakë malësie
një vajtojcë zemërplasur,
t`i qajë hallin kësaj copë Shqipërie
që po e hanë tuj u gajasur.



LUFTËTARIT QË BËRI VETËVRASJE

(Të gjithë luftëtarëve, që pas luftës bënë vetëvrasje)

E ndiqte vdekja në istikame
në zjarrin e flakën që digjte Kosovën
në netët e akullta të robërisë
kur luftohej që dielli e hëna
të udhëtojnë lirshëm mbi qiellin e Kosovës
kur luftohej për krahun e thyer të fluturës
mbetur pengvarur në degëzën e një trëndafili
dhe kapërcyllin e vrarë në bulim.

Ai i sfidoi të gjitha vdekjet
që e ndiqnin hap pas hapi
deri maje Bregu
kur e pa Diellin që po e barte Lirinë
siç e sjellin krushqit nusen
dhuratë për tokën që kishte rënë
aq shumë shi i vakët
dhe kishin rrjedhur aq shumë lumenj gjaku
nëpër unazat e shekujve.

Ai kurrë nuk e kishte marrë me mend
se në Liri
sofrën e fëmijëve të tij
do ta shtrojë me mjerimin e tyre
e vdekja mund të fshihej
pas petaleve të luleve e Diellit në Pranverë.

Ai kurrë nuk e kishte marrë me mend
se do ta hajë, ah, ajo
për të cilën i sfidoi të gjitha vdekjet...


Liria!...




PLAGËT E KOSOVËS I SHPËRNDAJ NËPËR EVROPË

(E shkruar në një prej netëve pa gjumë)

Me trastën në krah mbushur plagë të Kosovës
çapis nëpër Evropë
dhe i shpërndaj 
nëpër tavolina bisedash e kuvendesh
nëpër salla konferencash
në festa e morde
në shkolla e biblioteka 
laboratoriume e muzeume.

Me plagët e Kosovës shtroj rrugët e Evropës
mbi të cilat delegacionet ngarendin për të marrë vendime
ua fus në çantë edhe komisioneve
të veçanta e të përbashkëta
ia hedh në tavolinë edhe Federica Mogherinit
që t´i njohin plagët e Kosovës
që të dinë ç´është plaga e Kosovës
ç´është dhunimi i rrezeve të diellit
nën hijen e hënës së përgjakur
fëmija i gjallë si nxirret me maje të thikës nga barku i nënës 
si thith fëmija qumështin e vdekjes nga gjini i nënës
si lufton një ushtri vrastare kundër pleqve, grave e fëmijëve
si ma kafshojnë tokën e babës nën dritën e vetëtimave 
me dhëmbët e shekujve të lakmisë
ua tregoj projektet e gjetura në varret masive
e si varroset i vrari në disa varre
se i vrari atje nuk e ka vetëm një varr
i them Evropës se e gjithë kjo dramë u lu´jt në teatrin tënd
me aktorë nga Akademia e Egër e Shkencave Karpatiane
dalë nga lluci i gënjeshtrave
nga liqeni i gjakut dhe pusi i pafund i etjes për toka të huaja.

Plagët e Kosovës mbulojnë fushat dhe qiellin e Evropës
hynë nëpër shtëpitë e reja e të vjetra
dhe flasin, ah, flasin e flasin
dhe klithin, ah, klithin e klithin
shpërndajnë gjëmat e nënave e motrave tona të dhunuara
klithmat e fëmijëve në gojë të hienave të vdekjes
flakët që djegun dhe tokën dhe emrin e gjakut tim.

Plagët e Kosovës pyesin Evropën
pse toka dhe emri im dergjen në qelitë e dhembjes e të pafundësisë
pse liria jonë nuk e ka ngjyrën e diellit dhe puhinë e pranverës
pse doni të ma kafshoni prapë trupin tim të cfilitur e të ndarë copa-copa
cili është mëkati im që nuk po e lajnë shekujt
Nuk po e lajnë as vrushkujt e lirisë dalë nga lumenjtë e gjakut...

Evropë
unë që të dhashë emër e gjuhë
që të dhashë nam histori e gjeografi
që të dhashë diell e shkëlqim
që të dhashë papë e perandorë
që të dhashë Skënderbeun e Shënjëtreshën Tereze.

Evropë
mos më shto dhembje të reja
pashë lumenjtë e gjakut tim
pashë klithmat nëpër shekuj!...

Mos ma kafsho prapë trupin tim të copëtuar!...

(Hameln, janar 2019)



SI TA GJEJ RRUGËN E ATDHEUT

Nëpër rrugët plot kryqëzime 
zigzage e me kthesa të Evropës
e kërkoj rrugën e AtDheut.

Gjurmoj nëpër tërë gjeografinë rrugore
kaloj të gjitha hyrjet e daljet
kot - s`e gjej dot 
as rrugën e Atit 
as rrugën e Dheut.

I pyes kalimtarët e rastit
hënën, yjet, qiellin
Universitetet, Akademitë, Parlamentet
heshtje
kot, ah, s´përgjigjen dot.

Ç`është kjo heshtje?
Ç`është ky ngurrim?
Ku është rruga e AtDheut tim?

Si quhet ajo rrugë?
Apo ndoshta Via Evropa
që kalon mespërmes këtyre fushave
e këtyre maleve
shtrihet deri në fund të Gadishullit Ilirik
atje ku deti takohet me det
e malet e larta me qiellin.

Eci mes për mes Evropës
sipër këtyre rrugëve 
shfaqet mizore historia
mbi kurrizin e këtyre rrugëve
janë shtrirë gurët e AtDheut tim
mbi të cilët lodrojnë: 
regjisorë
politikanë
ushtarakë
teologë
historianë
rrobaprerës
e
rrobaqepës
dhe kudo hasi
në kopsat e këmishës së AtDheut tim
të pëlcitura nga agushia
e tepërngushtësia deri në ngulfatje.

Mbi trupin e AtDheut tim
kryqëzohen rrugët e Evropës.

Ndanë rrugëve
rrjedhin lumenj gjaku dardanë e arbëror
e mbi ta tragjikisht noton historia.

Eci rrugëve të Evropës
e mbi to shtrihen mijëvjeçarët
dhe dëgjoj thyerjen e shpatave
gurgullimën e lumenjve të gjakut
hingëllimat e kuajve
klithmat dardane e vajet e nënave
gërzh-gërzhin e gërshërve
që prejnë këmishën e AtDheut tim,
dëgjoj, ah, gjëmat e Arbërisë.

Kudo nëpër këto rrugë të Evropës
që unë sot eci i huaj
e fshij djersët që pikojnë 
në tokën e të parëve të mi 
nën Lisin Plak tek këmbët e qytetit Arber*
së bashku me artifakte AtDheu
gjithë natën e lume rrimë së bashku
në zjarre betejash
në klithma e britma fëmijësh e nënash
duke e shikuar AtDheun, ah, si tkurret
sikur një hartë plastike në zjarr
digjet edhe lëmshi i mendimeve të mia
që nuk tretën dot as në ëndërr 
sepse, ah, dikur këtej kanë ecur të parët e mi
me gjak, emër, flamur e tapi
mbi këto rrugë që nisin
aty ku takohen Germany e Illyricum
dhe shtrihen tejpërtej Evropës
deri atje ku puqet deti me det
e bjeshka me qiell
e maje bjeshke çerdhja e shqiponjës
me syrin pishë e shikimin diell.

Eci i huaj rrugëve të Evropës
mes gjëmave e thirrjeve 
kërkoj rrugën e AtDheut.

_______

* Arber (Großer Arber, Kleiner Arber), qytet në Bavari të Gjermanisë.




BUZË ELBES

Buzë Elbes
Unë, Vetmia e Zalli

Kujtimin e vret Etja
Etjen e kall malli.



HIJA

Iku robëria
si kudra me bisht ndër këmbë.

Hija e saj
përdridhet Atdheut.



KURBETI

Ai është zjarri
urna e tij jemi ne.

Flakëte tij prej malli
shkrumbojnë në ne.

Dhe askush nuk i sheh.



VETVETEN VRANË

Thanë:
do ti vrasim jasharët!
kështu vrasim drenicën!

nëse vrasim drenicën
kemi vrarë kosovën
dhe shqipen maje kreshtave!

as vranë jasharët,
as vranë drenicën,
as vranë kosovën,
as shqipen mbi kreshta
vetveten vranë!

Montag, 24. Juni 2019

Hamit Taka

Hamit Taka

Shkrimtari Hamit Taka ka lindur më 1949, në Konispol, Shqipëri. Ai ka mbaruar gjimnazin shkelqyeshëm, por nuk iu dha e drejta e studimit, për shkaqe biografike.
Shërbimin dyvjeçar e ka kryer në Veri të Shqipërisë, në Burrel, Peshkopi e librazhd. Ato dy vjet ka bashkëpunuar me gazetat “Zëri i rinisë” dhe “Luftëtari”, ku ka botuar poezitë më të frymëzuara e më të pëlqyera nga lexuesit. Katër vjet pas mbarimit të gjimnazit iu dha e drejta e studimit për matematikë dhe ka punuar mësues matematike në gjimnaz.
Gjatë viteve të punës ka ushtruar edhe gazetarinë dhe është anëtar i International Federation of Journalists.
Ka shkruar ne revistat: "Pionieri", “Fidan”(e Prizrenit),"Mesuesi", "Revista pedagogjike" dhe në gazetat: "Zeri i rinise", "Luftetari", "Mesuesi", “Drita", në gazetën lokale “Saranda”, "Rilindja Demokratike", “Rilindja” e Kosovës, "Koha jone", "Shqip", "Intervista",  “Shekulli” dhe "Standard".
Është dekoruar me titullin "Nderi i Krahinës".

Veprat:
  1. "I falem fatit", poezi
  2. "Poezi jasht kohe", poezi
  3. "Dashuri në ishullin e Feaçeve", tregime
  4. "Botë e çmendur e gëzuar", poezi për fëmijë
  5. "Nëna dhe tri vajzat", përralla për fëmijë



Poezi nga Hamit Taka


NJË LETËR NËN DERË

Mbase unë sonte nuk do të vij
Ti fike dritën kur të biesh.
E di se shtrati të duket varr
Po sqetullat prapë ti mund t’i lyesh.
Mbase as nesër në portë s’do trokas,
Ti darkën mos e ler të shtruar
Dhe djalit, kur ta vësh në gjumë,
Përralla të frikshme mos t’i thuash.
Mbase papritur kaloj kufirin
Si një skllav i arratisur nga padroni
Dhe në tokë të huaj rrëshqas e bie
Buzë një gremine e buzë një honi.
Mbase i dehur në kabarera
Ndeshem keqas me një zezak a bjond, 
Mbase diku në një skutë të errët
Pusi më zë një vagabond;
Mbase në një sofër të pa shtruar
Përtyp kotheren e urisë
A fillikat i vetëm në një tren
Rend mesnatës drejt lirisë;
Mban ky kurmi i mërgimtarit
Dhe qafë e tij si qafë e djallit…
Veç kudo qofsha, në parajsë a ferr
Unë sonte flë në shtrat të mallit.


GJYSHES
-kushtuar gjyshes së sëmurë 
të fëmijëve nga nëna, 
Vojsavës(shkurt Sava) 86-vjeçare-

Duart e tua
Si gjethe vjeshte
Kam frikë se këputen
Para meje rrëzohen;
Filxhani i kafesë,
Pjatat, abazhurët
Do bien nga dhimbja, 
Do kricen, thërmohen;
Përparsja e vjetër
Si një copë nat' e errët
Do të rrijë varur
Në gozhdën e ftohtë;
Atëherë do të ikin
Aromat e gjellëve
Dhe shija e ëmbël
E bukës së ngrohtë;
Në oxhakun e gurtë
S’do ndizet më zjarri,
S’do digjet më 
Ullishtja e menduar
Dhe sytë e gjyshit
Nga foto-ja në murë
Çdo qoshe, çdo derë
Do kërkojnë të hutuar;
Pranë krevatit
Të hekurt, të ndryshkur
Do të digjet vetëm
Llambadhja e mekur;
Dhe malli im
Do të shtrihet kudo
Si shtresa e gjalpit
Mbi bukën e thekur;
Do tkurret fshati
Mes dy gurësh varri
Udhët e gjelbëra
Do të mblidhen nyje;
Vetëm një shteg
Do të mbetet i bardhë
Ai shtegu i mallit
Nga ti më vije…



MBART KUJTIMET SI HAMALLI

Ja edhe vendlindja ime,
Mal’ i bukur përkarshi
Ka çelur sfaka anembanë
Luleverdhat si flori;

Udhës eci i përkulur
Mbart kujtimet si hamalli, 
Kujtoj vajzën bukuroshe
Si zgjaste kokën sipër gardhit;

Ja dhe shtëpia ku kam lindur, 
Kopshti im i mbetur shkret,
Plepi im që është tharë
Si pena ime, si një asket;

Ja dhe porta me sofatin
Ku rrinte mbrëmjeve babai
Dhe përshëndeste kalimtarët
Dy pika lot mezi i mbaj;

Bëj ta hap portën e vjetër,
Po këmbët nuk më bëjnë të hyj,
Më çojnë drejt e në varreza
Loti dhimbjen të ma shkrijë;

Bie në gjunjë si mëkatari
Që i lutet Zotit për pak fat, 
Se fati mua besimtarit
Më ka troshitur si xhelat;

Lëmoj mermerin me dy duart
Duke shtrirë krahët si urë, 
Trëndafilat u hepuan
Si hark i puthjeve dikur;

Të varr i nënës diçka lëvizi,
Dëgjoj një zë të venitur:
Bir, sa më qënke tretur,
Qënke thinjur e ronitur!

Babai i ngrysur si nga herë
Vihet hapur në siklet:
“Malli është për në varreza
Dashuri ka veç në jetë!”…

Sa i shtrenjtë ky skaj i botës
Ku kam lindur veç një herë
Dhe çdo hap më zgjon kujtime
Sa çelin lule në pranverë!



VETULLAT E VASILIQISË

Shtëpia ime e vjetër
Me portiqe e me damë
Emblemë ajo kishte
Trim Ali Pashanë;

Imgjysh thonë e bëri
Kur shërbente në Janinë
Me besë kishte pashain,
Me shpirt vasiliqinë;

Njëzet vjet shërbeu
Si besnik i rrallë
Veç një leje bëri
Gjashtë muaj me radhë;

Ngriti një shtëpi
Të madhe e të lartë
Me harqe dritaret
Dhe dyert po me hark;

Me harqe krejt i mbushi
Muret e shtëpisë –
Vetullat, qerpikët
E zonje Vasiliqisë.



TI, O POPULLI IM

Ta them hapur, pa dilemë:
Mos më lexo, se do më urresh
Kur unë të vërtetën do të themë,
“Ç’të duhet ty, or trap”, do ma kthesh.

Po mo po, ti, populli im,
Shoku, miku, i afërmi, vartës a shef!
E mori dreqi e mori, jam gjaku yt legjitim
Dhe më bëre të shkruaj me kaq mllef!

Ti, i çuditshmi, populli im,
Kaq i zhgënjyer, i influencuar përherë!
Ti, që m’i cingëris nervat sa hap sytë
Me atë të troshiturin karakter!

Sot ankohej se ke lakun në fyt
Nesër brohoret se punët të venë vaj
Më je bërë si politka pa kokë e pa bisht
Po jo edhe shteti, ta hajë dreqi ta hajë!

Ti, o populli im i ri
Me depresion e drama që në lulen e rinisë,
Me mua je, krejt  tjetër njeri
Dhe botës i shitej si dhuratë e perëndisë;

Ti, që veten shan e urren,
Që s’lexon një libër, nëpër kafe ditën ngrys
Të fyhet qytetaria e ndërgjegjja të bren
Kur vriten gazetarët në Paris…

Ndodh që vritet një turist i huaj
Ti mohon veten, kriminel i thua për ibret
Me injorancën tënde tallesh kur burri vret gruan
Në zgryp është rritur, thua, dashka dhe qytet!

Ti, që intelektin ke në gen
Rropatesh për një falco-diplomë
Për të qënë thjesht ushtar i kavies
Që bota eksperimenton në planetin tonë.

As pushtuesi as diktatura as demokracia
S’patën këllqe të të ndryshonin ty
Unë jo se jo, as Perëndimi, mos nesër rinia?
As Zoti as dreqi s’e di.

Mittwoch, 29. Mai 2019

Emin Z. Emini

Emin Z. Emini

Emin Z. Emini, (1970), studimet për regjisurë teatri dhe studimet postdiplomike për dramë i ka kryer në Fakultetin e Arteve në Prishtinë, ndërsa studimet doktorale i ka ndjekur në Qendrën për Studime Albanologjike (QSA) në Tiranë. Ka shkruar dramat “Një shi i butë”, “Ai&Ai”, “Gruaja pa emër”, disa skenare e dramatizime dhe ka inskenuar shfaqje nga dramaturgjia botërore dhe ajo kombëtare. Ka qenë Drejtor Artistik i Teatrit Kombëtar të Kosovës (TKK). Gjatë mandatit të tij, TKK është antarësuar në Rrjetin Evropian të Teatrit (Europian Theatre Convention). Ka botuar disa punime shkencore dhe ka marrë pjesë në disa konferenca e festivale vendore e ndërkombëtare të teatrit, në cilësinë e panelistit, kritikut a të jurisë profesionale.
Ka botuar librat me poezi “Asaj ia kam vjedhur vargjet”, “Stinët e Moirës”. Është laureat i disa çmimeve për poezi dhe teatër.
Është profesor në Fakultetin e Arteve të Bukura në Universitetin e Prishtinës.


Poezi nga Emin Z. Emini


e sotmja

sot 
jam unë dhe hiri që jemi një
dhe bomba hidrogjenike e diellit kurdisur në paanësinë
dhe luzmimi i pranvertë i bletëve
dhe gjaku i kaltër lumëngrirë i pinguinëve perandorakë
dhe varri çelur me lule të egra në gjoksin tim 
dhe brenda tij ti
dhe pakuptimësia

dhe të gjallët dhe të vdekurit 
dhe të gjithë dhe gjithçka
në ditën sot ekziston

dhe je ti e vogla dhembjemadhja ime moirë 
dhe universi i vogël i të madhit zot
sot
prandaj jam



e nesërmja

më pati thënë
nesër
e nesërmja nuk erdhi
kurrë
nuk ekziston 
moirë

ajo dhe ti 
keni emrin pritje
kotpritje

shpresë e rrejshme te zoti
gënjeshtër perëndish
mallkim i përgjithmonshëm i kohëve 
shpikur nga sinapsat e çakorduara

stinë që as ka ardhur
as do të vijë ndonjëherë

është frikë 
guxim është

e nesërmja u përket atyre
që nuk kanë rrugë për në të sotmen
*
nuk vjen godoja nesër
qe dje 
sot ka mbetur urna
nuk e kujtoni harruat
në varr u kall e djeshmja

vetëm edhe sot merr frymë godoja
duajeni dhe vriteni 
vriteni dhe duajeni
mos e lini për herë tjetër
për kësmet 
nuk ka ditë nesër
nesërim
betohem në kokën time të krisur 
në pjeprin e çarë nën saçin e diellit
ëndërr kryeneqe është
*
nesër nuk është ndajfolje
është mëkat herezi
fjalë e pakuptimtë
që shkurt prerë ia kemi këmishën 
për t'ia miratuar kuptimin mashtrimit

fëmijë i palindur
paqenësi

paqenësisë 
dhënë i kemi 
eshtra gjak mish shpirt 
ekzistencë

në besim qorr jeton e nesermja
fal zbulimit madhështor të njerëzve me herdhe gjeniale
bërë kod e injektuar në palcë
në pemën e frymëmarrjes sonë prej injorantësh fatlum'

jashtë dimensionit të universit 
universit që nuk njeh kalendarë
e nesërmja jeton sot
*
sot
në ne




e djeshmja 

plakë që ka vdekur është
e djeshmja
plakë e posalindur
me thinja bebusheje rioshe
të gjata 24 orëshe

me thinja të bronzta 24 shekuj të moçme
thinja të krehura nga gishtat e moteve të 24 mijëvjeçarëve
thinja të 24 milionë a miliardë vjetdrite 
vite 
që askush nuk i mban mend

e megjithatë frymon frullon
diton
ne kuptimësinë e mosekzistencës së saj
në kujtesën ngrirë të thërmijave të paszjarrit
mbyllur 
brenda urnës sonë

krejt çfarë s'dihet 
përveç asgjësë që provohet nga të gjithë
është vdekja

ajo vjen gjithmonë
në ditën sot

qepë e qelbur a ftua erëmirë
rron e vdekur
në arkivolin e kujtimeve 

e djeshmja je ti
moirë




asnjërës sime

ka shumë moira sot
siç për shembull
eva e pamëkatshmja e mollës së mëkatit 
doruntina e nëntë varreve të konstantinëve 
zhan d'ark eskimezja anonime ana frank 
lukja e virgjër që shiste mishtë e saj strukur në lëkurën e huaj
monaliza që ua ka vjedhur me sytë vëngër
buzëqeshjen vejushave
elektra e pakompleks
lolita e mikut tim të çmendur pas bukurisë së fajshme 
që fëmijërinë ia maste me inch me foot me spermë
nënëshenjta bojëgjakja gonxhja
spikerja e parashikimit të motit në televionin kombëtar kamboxhian
gjyshja e kësulkuqes rilindur nga barku i ujkut
ajkuna ana artemida aida 
helena e trojes së rrënuar nga  shprishja e gërshetit të saj
aktorja e teatrit të rrugëve
desdemona dora d'istria diana
gruaja ime princesha kontesha dukesha mbretëresha e esha pafund
pijanece heroina perëndesha e shejtane
dhe për shembull edhe gra të tjera 
kukulla e kukudhe e kukuvajka
floçka e feçka e ferra

ka shumë moira sot

dhe je ti moirë
që je të gjitha bashkë
që nuk je asnjëra nga këto




ëndërr e përditshme

oktapod e kisha pushtuar
të voglin të dashurin të pafajshmin
të vetmin atdhe 
që ma lanë
Iphone 4s

kryeneç nëpër giruset e trurit të tij
sërfoja 
i vetmuar në mesin e gjithë njerëzve të globit

fluturoja me pendla të kaltra zogu 
çilja guacka në pafundin e detit
fluturave të fundbarkut trishtimin ua korrja
shpresën shprazja zbrazëtirave të kozmosit

kjo i bjen se piqja qiqra në hell

*
diku pashë të shkruhej 
kund tjetër dëgjova të flitej 
herë hapur herë tinëz 
për

1 të drejtën e gishtit të sutës së bombës atomike
2 misterin e përjetshëm të vezullimës verbuese të qimës më të gjatë të pubisit të marilyn monroe
3 fëmijën që flinte në asfalt pranë nënës së vizatuar me shkumës
4 proteinat çudibërëse të jargës sē kërmillit në luftën estetike kundër mplakjes
5 therjen humane të qengjit lazdrak të shën gjergjit
6 trajnimin e transgjinorëve
që t'i ofrojnë shërbimet me kriptovalutën bitcoin
7 gjyqin kundër shoshës së ozonit dhe dioksidit të karbonit për ngritjen e temperaturës së bythëve njerëzore

për shtatë e shtatë mijë e shtatë mrekullitë e botës përtejmoderne pra
të shekullit XXI 

ti
ishe në askund e në askohë

*
dikur
hapa kutinë e moçme 
në kapakun e saj picërronte sytë e ngrirë
buzëqeshja mëkatshëm e bukur 
gdhendur me kthetra
me mjaltë pelini lyer

dhëmbë është e vërteta
dhëmbë

paskëtaj
iu bëra erë flamurit të saj
e paturpësisht dënesa në heshtje 
e e qava

plagët e këmbëve të prera
ia mëkova me petale pranvere e melhem merimange

*
pip qe shpirti 
torzo mbeti

*
ike 

*
nuk të fajësoj
grackë të kishte vënë nata e zezë

e terrtë nëpër errësirë
ktheve shpinën
tinëz mëngjesit

*
gjinkallat e dimrit në kishë
thurën himnin e acarit 
në stinën e epikës
lirisë sate ia vranë diellin

pasi i shpërthyen me gjilpëra antibiotikësh stërkalat e dritës
qiellit tënd të murrmë
në natën e lirikës 
ia varën kryeveprën e tyre 
atë
artistikën 
skulpturën e diellit

ti kishe qafë
prandaj nuk ishe e gënjeshtërt
prandaj dhe
nuk të prisja të ktheheshe

tashmë ti
moti në atë mot të zi
ishe kthyer në personazhin e perëndimit të së dieles
me surrat saharaje

*
të hënën e ditës me hënë 
hapat e tu 
shkelen barin e yrtit tim

kambana e trinës së gjoksit
ra në numrin 044 201 707

ç'dreqin do 
kushdo qofsh 
në këtë pakohë

u përhëna

shembe gardhin
mes teje e meje

ti 
erdhe
e ekrantë
për të parën herë
as e bukur as e shëmtuar

nga sytë e gjelbër
shkarkove hejbet e mallit

shkilnim në gaca

në shuplakë kishe dhëmbët e bardhë
qelq të tejdukshëm

mollën e kuqe 
që sall një herë 
dikur 
mëkatshëm e kishe kafshuar
ta dhashë

ta fala

*
kanatat e qiellit u çelën 
avulli i hukamës sate 
ujëvarë derdhej në xhamin e dritares

alo oo ooo

*
s'qe kush tjetër
veçse ato të zakonshmet të përditshmet
ato
ëndrrat e mia kurvat e mia

*
i mbylla perdet e atdheut tim
bip bip bip