Dienstag, 18. Dezember 2018

Hamit Aliaj

Hamit Aliaj

Hamit Aliaj u lind në Kasaj të Tropojës, më 1954. Ka punuar si mësues letërsie në gjimnazin e Tropojës. Ka drejtuar për disa vjet Degën e Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë në Tropojë. Është fitues i disa çmimeve kombëtare. Po ashtu, për veprimtarinë e tij të sukseshme në fushën e letërsisë, eshtë nderuar me titullin "Mjeshtër i madh".

Disa nga veprat e këtij autori: 
  • “Bjeshkët janë mbiemri im” 1974
  • “E ruaj një fjalë për ty” 1986
  • “Lotin nuk ta fal” 1995
  • “Mungon viti një” 1997
  • “Njëqind vjet e martë” 2005

Ka shkruar tekste këngësh, ndër të cilat: “N`dardani bie një tupan”, Nusja e murosur”, “Prite Azem Galicën”, “Motra e Gjergj Elez Alisë” etj.



Poezi nga Hamit Aliaj


DALLGËT E HËNËS

Si hëna e deti jemi të largët tani,
mëngjeset vijnë pa të qeshurën tënde,
ditët plot lëvizje, po megjithatë netët
ruajnë diçka nga ti, ca si fjolla hëne.
Përherë në hovet e mendimeve,
patjetër nga ti diçka ka,
se edhe në oqeanin që është oqean
hënë e largët i ngre baticat e mëdha.



NJOMËZ AHU

Si zogu n’rrem
E lulja n’gem
Si lumi n’re

E fara n’dhe
Si njomza n’ah

Kur ti bën “ah”
Dridhesh e qesh

Si pemë n’lulzim
Në krahun tim…



PSE…

Ndertoheshin ditën, shembeshin naten
Ne vendin tim, Ura, Kala,

Derisa në themel të tyre
U murosen gra
Po monumentet pse ngrihen për burrat
Kur gratë janë ato që mbajnë në këmbë
Kalatë e Urat???



DITËLINDJET E TË VDEKURVE

Në qytetin ku u vura emrat fëmijëve
Në çdo pëllëmbë ka një përmendore të pabërë:
150 janë të vrarët e Hiçit

Tash kur shkoj njëherë në stinë,
Njëherë në stinë se kështu më thotë “Pse”-ja
Të 150-ët i shoh me sy
Në qytetin e vogël dalin si dikur,
Kanë vrarë njëri-tjetrin, po bashkë rrijnë
Dhe mua ma ruajnë një gotë në tavolinë,
Qyteti bën festë dhe dritat s’i shkimë,
Ata, si dikur, qeshin me shoshojnë
Dhe njëri tjetrit i japin dhuratë
Plagët e veta për ditëlindjet që zezojnë
Ditëlindje
Të vdekurish a keni parë?
Dhe unë fjalën harroj,
Duke parë vajzat që ata patën dashur
Që falin lulezeza e kërkojnë lulehëne

Dhe ikin të tmerruara se tuten prej fantazmash… 
E gjithçka mbaron sa këndon gjeli i parë…



MOTRA

Motra ime është me fat, s’ka parë kurrë të keqe në mua
Mos ia vini re nënës, e ka nga pleqëria,
Mua askush s’më ka trazuar, kurrë, asnjëherë,
As hafijet e katundit, as botuesit e mi,
Motra ime eshtë me fat, s’jam bërë lot në syrin e saj,
Unë dhe zotat i kemi folur njeri- tjetrit me “ti”
Asnjë varg s’m’u ka cenzuruar, s’më kanë përgjuar kurrë,
As në dashuritë e mia, as në udhëtimet jashtë shtetit,
Atë e kam çuar për pushime në Vlorë, Zvicër, Çanakala, Trojë,
Muzeumeve e kan’ çuar, vetë jam bërë ciceron
I kam shpjeguar kohë të largëta, shtete në unazë,
Kohë që iu kanë falur lopës si perëndisë, kohë,
Që brirët e dhisë i patën të vetmet antena të lidhjes me botën
Motra ime ka qeshur, kanë qeshur fëmijët e mi,
Lëreni nënën, është rrokatur nga pleqëria, ka strese,
Prandaj trembet sa herë unë vjersha botoj,
Lumturinë shiheni te motra ime. Pyeteni atë
Mua s’më kanë spiunuar asnjëherë, dhe motra
S’ka pasur nevojë të vrasë as burrin, as kunatin, as fëmijët
Si motra Hajrije në baladën popullore,
Në, baladën popullore që e patëm veshur si këmishën.
Unë, vetëm një herë e kam gënjyer motrën:
S’i kam treguar se kam vdekur e jam ngritur nga varri
Dhe ju, vetëm një herë ju kam gënjyer:
E vërteta është se motër s’kam patur asnjëherë!



VDEKJEN E BËN GRUA

Me një djep që bërtet botës i flet
me një njeri e një fëmijë e një liri
Lind një gur, shemb një mur e ngre një urë
Atje të muri, qumësht guri, pi Flamuri
As i zgjuar, as i fjetur, me kokë nën sqetull
I padiell, as në tokë, as në qiell
Nën një hënë-kosë, gruan muros, lotin e sos
Tek ajo grua, buron një krua, Botës i thua:
Unë me ty bëhem dy, po s’bën pa mua,
Se po s’qe dyshi, kurrë s’lind njëshi!
Në një asht burri e kokërr grari mbahet Flamuri
Loti këndon, kënga vajton e jeta shkon
Shpesh orët mbesim e vitet zbresin, ty nuk të presin
E ti kur zgjohesh, vonë kujtohesh e rrallë pendohesh
Han duart e tua, vdekjen bën grua e merr në thua
N’teh shpatë qesh, kohën përqesh &në trup vesh,
Hartën e mjerë, kufinj të prerë nga besëprerë
E përsëri, prapë përgjithnjë, në vitin Një
Jetën fillon e bubullon e mbijeton
E qesh e qesh e për këmishë, vdekjen e vesh…



POROSI NE IKJE

Shtëpinë e vjetër ua lashë,
Veç një dritare mos ma mbyllni kurrë,
Se vjen ndonjë natë shpirti i babës
Dhe këqyr a ka hi në votër…

Manin mos ma prisni, as qershinë,
Janë drurët më fisnikë të jetës:
Prej manit bëhet çiftelia
Prej lëvores së qershisë, tezgjahu i saj

Kthehet ndonjë ditë një këngëtar i gjakut
tim, bre!
Qenin s’kam ku e çoj në Qytetin e Madh:
Është mësuar me ujqër, s’është kone
Bulevardesh,
Veç amanet: Lotin e tij
Mos ma leni të pikojë në prag.

Kur të më harroni, ai do të më njohë
Në u kthefsha ndonjëherë në Kasaj – Itakë…




SHPIRTI I SHTATE

Ah, sytë e tu të zi, të zi sa natëvjeshta
Vijnë e më sjellin shpirtin e shtatë

Të shtatë e të ngratë
Ah, sytë e zi.

Sytë e zi, mbetur në një verë të shkuar
Dy kaprolle veriu, pa të shtuna

Të shtatë e të ngratë,
Sytë e tu të zi
Vjeshta që rrëzojnë qiej

Sytë janë të tutë,
Lotët të një tjetre

Të kam pasë thënë se ti i plak pasqyrat,
Sytë janë të tutë,
Të tjerave fytyrat

Shpirti i shtatë
I shtatë e i ngratë…



ÇLIRIMI NGA LIRIA

Duke kërkuar ditën e tetë
Në delir vërtitet kjo jetë,
Një luftë të re po shpik njerëzia:
Të çlirohemi nga LIRIA

Të majtët e djathtë, e të djathtët e majtë,
Dy ditë i këmbejnë me një natë,
Pashallarë të vdekur, idiotë pa varr
I bëjnë emblema, i bëjnë kokë(tarë)

E vrasin lirinë, pastaj e vajtojnë
E asnjë lule te varri s’i çojnë,
Të nesërmen dalin në tribunë:
Të vramë se të deshëm shumë.

Të vret dritë e tepërt, oh sa tmerr!
Malli na marrka për një çikë terr,
Se pas Lirisë ç’të shpikë njerëzia?
Të çlirohemi nga LIRIA!



NJËQIND VJET E MARTË

M’u plak e marta, m’u bë njëqind vjeçe,
Vetë shekulli, të martën i lindur.

Mespërmes të martave kalon lumi imi,
Drin i lindur në një OH(ër),
Urat e të martave mbi një OH,
Me një ditën JAVA…

M’u plak e marta, njëqind vjeçe m’u bë,
Një e dielë më duhet,
Për meshë a për dasma…



GJERGJ ELEZ ALIA I RI

Gjergji shkon të dielave në kishe,
Elezi- të premteve në xhami,
Alia- në diskotekë
E secili kërkon të bëhet mbiemër
Gjergji im i ndarë në tre pjesë…



MJERIM I BUKUR

I mjeri unë që tash të kam
E për ty më s’ëndërroj
Shkuan ditët e bukura, të bukura nga mungesa
Kur prisja natën të të shihja në ëndërr
Tash s’ndërtoj me plane, dredhi nuk ndërtoj
Që botën e çojnë tek kërkimi e ecja
Zgjas dorën të kap ëndrrën dhe, ah, medet
Trup të zhveshur femre, pa asnjë mister prek
I mjeri unë që tash të kam E për ty më s’ëndërroj



DIÇKA MANGUT MBETET GJITHMONË

Mermerët dhe ditët rënkojnë, plasariten
Prej teje duan frymën, prej teje duan shpirtin,
Unë shkul një brinje, prej saj të krijoj ty
Në vitin një, në vitin trimijë,
Je syri që botën e zë, je syri,
Je drita që jeton dhe pasi vdes ylli,
Vetvetes i thërras e me përgjigjesh ti,
Të sheh ujku në ëndërr e bëhet njeri.
Krijimi i botës në shtatë ditë u bë,
Po diçka mangut mbeti gjithnjë,
Gjithnjë bota mbeti e papërfunduar,
Gjersa erdhe ti për të dashuruar
Mermerit që rënkon, ti frymën i jep
Je Fillimbote, apo dite e tetë?
Je ajo që je, tokësore si prekja
Thërras emrin tënd, me përgjigjet vetvetja.



MERMERI I KRISUR

Në zemrën tënde tani hyj
Si në muze ku gjithshka hesht,
Gjithnjë një stinë tash ka aty,
Pak gjysëm dimër, pak gjysëm vjeshtë
Prarim i lodhur, kohe e shkuar,
Mermer i krisur, ditë plot etje,
Kështjellë e njohur e rrethuar
Pushtuar nga ëndrra, ti mbete.
Armët i shoh dhe qesh me vete,
Skica luftimesh, net pa gjumë,
Një zë më vjen nga koha tjetër:
“Isha apo s’isha unë?!”
Statuja të thyera. të gjymtuara
Pa zë më shohin, flasin me sy
Qajnë ngadalë, të penduara
Është vonë u them, paçi qetësi
Është vonë, është vonë përsërit muri,
Dhe unë dal ashtu në heshtje,
Le pas statujat që qajnë në kor,
Stinë pandryshim, gjithçka fundvjeshte
Dhe era fryn tek portë e hapur
Tek ajo portë që quhet zemër
Eshtë vonë, është vonë thërret fundvjeshta
Që kish dikur tëndin emër.



NATË PRILLI

Pip më pip shortohet prilli,
syri shuan etjen në sy.
Hingëllimat e mëzave
trembin hënën që ik pas malit.
Hëna fshihet nëpër vajza
e i lë ato pa gjumë,
dheu mbushur fara lulesh.



S’DI Ç’KA SHKROI HËNA NË DRURË…

Hingëlliu mëzi i blertë i prillit
e u zunë plepat ndër vete
kush të bëhet letër më parë
ku të shkruhen vjersha për ty,
moj e bukura që i plak pasqyrat!
Ish e shtunë dhe supi yt
gjeth a yll m’i bënte duart.
E shtuna bën be se ka heshtur si gjethja
po gjethi ish gjeth prilli,
i ri, ndoshta ka folur.
Hingëlliu mëzi i blertë i prillit
e më dolën lumenjtë përpara
të mos më djegë kometa e zogjve
që i lëshoje prej syrit tënd.
Unë në gjumë lumenjtë i vura,
moj e bukura që i plak pasqyrat!
Hingëlliu mëzi i blertë i prillit,
çka shkroi hëna në drurë s’e di!



MALLKIMI

Rëntë një borë e të mbuloftë,
erë u bëfsha prill më prill,
të djegtë zjarri i luleve,
lindsh si zog nga hiri yt
t’u mbyttë hëna në ujët që pi
e të mbettë hëna në fyt,
gushti që në trup të digjet
duart e mia i pastë degë,
në to mollët le të piqen!



PËR TË TJERAT PYETNI DETIN

Ajo vajzë që po del nga deti
gërshetat gjarpërushe i ka pasë në zë
ashtu i paska ruajtur, skeptër antik,
po ata gjarpërinj tani s’helmojnë më.
Unë kam qenë ai fakiri me fyell
që i zbusja gjarpërinjtë e luaja me ta,
tani s’e di; a unë, a deti
mund ta shuajmë etjen që kanë ata.
S’e di. Ajo shkon krenare
me pak det në trup, me pak diell,
veç gjarpërinjtë i hidhen të shqetësuar mbi supe,
kërkojnë të dikurshmin fyell.
Po atë zë që ajo u përpoq
ta kishte të vetin, vetëm të vetin,
e donte koha. Unë ia dhashë,
për të tjerat pyetni detin.



ASNJË FJALË NUK FOLËM

Sy më sy u pamë
edhe gjë nuk folëm.
Ti preke lisin, qe 7 vjet i tharë
edhe lisi nisi e gjethoi,
unë preka gurin, qe 7 vjet pa gojë,
një thëllëzë prej tij fluturoi.
7 vjet bota më e re u bë,
veç një fjalë që ta thashë dikur
njëherë u thënka. S’u rinoka më.
Sy më sy u pamë,
asnjë fjalë nuk thamë…



PARA SE TË IKI

Jam zemëruar me ty e larg do të shkoj,
nesër do të dal në gjueti arinjsh
e pushkën do ta harroj në shtëpi,
do të hyj lumenjve pasi të harroj notin,
bari sorrash do të bëhemm pasi të harroj qiellin,
asgjë timen s’do të lë, të gjitha do t’i marr,
Robinson Kruzosë t’ia jap, të nisë botën me to,
pastaj një luftë do të shpall,
vetë do të jem i vrari i parë i saj, i paemër,
ah, po, para se të iki po të lë diçka:
Zogun e baladës që të vdekurit i zgjon,
nuk i dihet, ndoshta malli të merr.



STATUJAT BIEN NË GJUNJË

Të pashë në ëndërr, mbretëreshë
Dhe qava nga dhimbja
Mos m’u bëj mbretëreshë, e dashur, të lutem!
Të fshehtat që zbusim ujkun dhe borën,
Ku është fillesa e botëve që s’janë lindur.
Jepmi në pyje skaj lumenjve të zhurmshëm.
Rreth teje gjithësia merr frymë e qetuar.
Statujat, të tëra bien në gjunjë.
Në mua është Adami i fillimit
Ashtu, i thjeshtë mes natyrës që gulçon
Mallkimi i parë që jeton mijëra vjet;
Me të fshehtat e tua që zbusin ujkun,
Do të nis botë të reja, njeriun do të nis.
Eja t’i çlirojmë dritat e muruara në trup,
Të vdesin ata që kanë për të vdekur,
Statujat të heshtin në kohën e tyre,
Statujat janë fundi, ne jemi fillimi.
Natyra qetohet e fle në ty.
Në ty nis nisja, toka, njeriu.



QIELLI QE NUK VDES

Në damarë Bunën, në Vater Unën,
E me Valbonën, kaltëroj zezonën
Sa të jetë Drini, drejt më shkon tymi
Karonti i vjetër drejtë Botës tjetër
Nëpër Bistricë, shpirtrat i nis,
Nata e parë, pa dëshmitare
Natën e dytë, i lexoj sytë
Natën e tretë, i bëj tri jetë
Dhe ah ky shekull, nën qiell të vdekur
Bën sikur fle, gjumi s’e zë
varr i vetmuar, i përgjysmuar
Në terr të zi, prerë me kufij,
Nën vaj të yjeve, midis dy syve
I ftohtë një gur, mur i mallkuar
Nxin rënë e bardhë, Ballkanin kall,
Me lak te fyti, lindemi së dyti



VARRI I ERËS

Shpesh e më shpesh në ëndërr ty të shoh
E kur më lëshon ëndrra me kapin dhimbjet
Perënditë, me emrin tënd i kam ndjellur
E luajtur kam me to,
Reve, oh reve udhëtare ua di dhimbjen
Dhimbja e bukur emrin tënd e ka
Emrin tënd që i ndërron stinët
Sa herë, sa herë në syrin tënd kam vdekur
E lindur jam në buzën tënde, e bukura ime
A thua kur e pat bota vitin një
Në fillim të Erës sonë, a kur të njoha ty?




ME PAK HËNË MË MBULONI

As kam nënë, as kam babë,
Jam i pikur prej resë së bardhë.
As kam vëlla, as kam motër
Vdes në Shkup, ngjallem në Shkodër
Mik e kam ujkun e malit,
Të dashur, natën e janarit,
Mua krejt më ngjan kjo botë:
Tri pjesë ujë e një pjesë toke
Nuk kam tokë as për dy varre.
Më varrosni në lot sorkadhje,
Me pak hënë më mbuloni
E pastaj pini, këndoni
Dhe më gjeni një emër të ri
Më duhet të lindem përsëri.



TI JE HARRIMI

Ti je harrimi
Se kur të shoh ty, unë harroj të plakem,
Gjithë bukurive tjera emrin ua harroj,
E i thërras me emrin e paemër: Ato!
Harrohen emrat e ditëve, emrin tënd ato marrin
Dhe unë harrohem me natën e syve të tu
Shtegtar i përjetshëm me një yll në dorë viteve,
Dallandyshet do t’ i zerë bora këtu
Kanë harruar të ikin: Këtu jeton ti
Orët e ditës zihen ndërveti:
Secila prej tyre don të jetë TI
Në ty, në ty e bukura ime
Endrrave ua gjej emrat e humbur!



UDHËTIM

Nisem për në Krujë, mbërrij 500 vjeç,
Nisem tek e dashura, arrij 20 vjeç,
Në shtëpinë ku linda, mbërrij njëvjeçar.



BRAKTISJA

Manastire natore ku murgjët mëkatojnë,
Këmbanat e gjinjve rrëzojnë të dielat,
Në hartën e trupit ku ish qendra e Dheut,
Ka rënë në gjumë tigri që botën e shqyen
Eva kafshon rruzullin dhe bën ditën e tetë
Me një lulezie në dorë.



MOS MË LËR TË FLE

E dashur, mos më lër të fle,
Kushedi në ç’planet gjumi më çon,
Një ditë atje sa njëqind vjet këtu,
E kur të zgjohem unë, ti je 100 vjeçe
Ose ndoshta ke vdekur krejt. E unë zgjohem
i ri
E dashur mos më lër të fle:
s’dua të mbetem gjithmonë i ri
I ri e pa ty…



NATA E SHTATOREVE TË RREJSHME

Në male të thinjuna, kufi me Zotin,
Të harruar prej jush
Vetveten e hupun e gjeta

( Atje s'ka male, por Kryemale)

Pagani i paemër gjuan hanën me pushkë
Për me vra lugetnit ....

I harruar prej jush, reve tuj ju grahë për në një qiell tjetër
Mos me lshue mbi ju
Shiun që ju bën budallë
Në natën e shtatoreve tuaja

Ju prita,ju prita,ju prita
Deri në harrim emni
Ju ishit të zënë me krijim zotash tokësorë,
Zota të robërisë tuaj...

Retë rreth ballit i lidhja
Mos me lshue mbi ju
Shi marrëzie

Harrim i harruem... ju prita...

Tash që më thërrisni
Jam i tëri vjeshtë e brymtë
Ku janë gjithë ikjet
Që fillojnë me biblën e ikjes së shpendëve

S'kam kohë të gjej tokën
Me dheun e të cilës

Zoti krijoi njeriun!

Demir Gjergji

Demir Gjergji

     - Poezinë e parë e boton në vitin 1970.
      - Libri i parë “Ngjyrat e tokës”, sheh dritën e botimit në vitin 1974.
      - “Në sytë e mi” është përmbledhja e dytë poetike e botuar fill pasi përfundon studimet në Ut Tiranë, për gjuhë letërsi.
      - Më 1997, pas kthimit nga Italia, ku qëndron 2 vjet si emigrant, boton librin me poezi “Mërgimi i bukurisë“ 
     - Në vitin 2000 nxjerr në qarkullim librin tjetër me poezi “Vera në ikonë“
     - 2001, nxjerr në qarkullim libri me profile shkrimtarësh “Shtëpia e shkrimtarit”
     - Një vit më pas boton përmbledhjen me poezi “Digjet ylli i ikur.
     - Në vitin  2004 shkruan dhe boton monografinë “Haxhi Gjyli, një jetë për shkollën”.
     - 2005 Boton përmbledhjen poetike “Ishujt e mbrëmjes”.
     - Në vitin 2008 shtëpia botuese “Toena” i boton në serinë e poezisë shqipe, cikli “Kambana”, përmbledhjen poetike “Vetëm (V)era vjen” .
     - Po në këtë vit i jep lexuesit adoleshentët një libër me përralla “Pse nuk qeshte bija e mbretit”.
     - Para pesë vjetësh, pikërisht në ditën e Shën Valentinit të atij viti, ky autor u dhuron lexuesve të dashuruar përmbledhjen me poezi dashurie ”Bibla e buzëve”, që është libri i parë i një triptiku botimesh me poezi dashurie.
    - Botim tjetër është libri poetik:”Orë akulli”, si pjesë e dytë e triptikut. Botimi i fundit është romani “Biri i Botës”. Ndërkohë përmbledhja e tretë me poezi, që po përgatit për botim, me titull, “Alfabeti i algave”, është libri i fundit i triptikut.
         Ndërkohë Demir Gjergji ka qenë dhe vazhdon të jetë mjaft aktiv në faqet e shtypit të shkruar dhe në medien e folur. Ka 20 vjet si gazetar në Radio Tirana, duke realizuar një nga emisionet më jetëgjata dhe më interesante “Fjala si Fillim. Fjala si Flijim”, i cili i kushtohet tërësisht letërsisë dhe autorëve të saj.
      - Krijimtaria e këtij autori është vlerësuar me ]mime të ndryshme si Çmimi i dytë kombëtar për poemë në vitin 1986,  Çmimet “Ditët e poezisë Shqipe” në vitin  2001, “Skampini” etj.
      - Se fundi vjen me përmbledhjen poetike “Shkreptimë tjetër moti”



Poezi nga Demir Gjergji 


SKENË NË PRAPASKENË

1.

Hije e frikshme, përtej e pështyrë:
Dy koka, dy supe dhe tetë gjymtyrë.
Hije, velë e zezë, me terrin e fryrë.
Hije mënxyrë, thellë në natyrë;
Gjysma, mbi barin pa ngjyrë,
Gjysma, mbi ujin e ndyrë.

2.

Dy kurme të ngrohtë,
Të hijshëm, të njomë,
Lidhur me frymë, me puthje, me lot,
Nën dritën e zbehtë të llampës së ftohtë
Japin e marrin llavë në shqotë.

Një qenie në qiell, me hijen përtokë.




MATERIE E TEJDUKSHME

Ajo kthjellohet, kristal i tejpamshëm fundemajë.
Flijohet, që bredhin ta shoh matanë në pllajë.
Dhe druri i moçëm shkrihet në gaz e shkrehet në vaj,
Ma thotë gjithçka që dua të gjej në qenien e saj.




MËSIME VJESHTE

Të zbehta meite, të thata, të shkreta,
Në slow motion lëshohen gjethet nga dega...
Kush ua mësoi këtë valle prej engjëjsh,
Që lindjen dhe vdekjen t’i thonë njeherësh?!

Si mund të jenë kështu, kaq të qeta,
Në ritet mortore të ndarjes nga jeta?!
Gjethet që bien nga qielli, nga vjeshta,
Na mësojnë si shkundet i gjalli nga vetja.

E dinë, se kaq i duheshin pemës,
Dhe hijes, dhe frutit, dhe rrënjës, dhe erës,
Na thonë, si mund të iket prej jetës,
Pa kuje, pa gjëma, pa zinë e të zezës.

Më mësojnë dhe mua si iket prej teje,
Pa ndjesë, dënesë, pa lutje, pa leje,
Siç ndahesh me formën çudi të një reje,
Siç kthehet në paqe një trim pas beteje.




HEMATOMË

Hija e Tokës
Shkeli e shkoi...
P-lojës sonë!

Nën lëkurë, në gjak,
Më çel një zambak!

Mëngjesi u gdhi...
Mbylli sytë e fli,
Mbi zambak të zi!

Mbama dhimbjen ti!




SHKELJA E HIJES

Hija e Tokës,
Shkeli trupin tim
Dhe çeli aty,-
Trëndafil mavi.

Fli, zemër, fli,
Fluturz e bardhë,
E lehtë puhi,
Mbi natën pusi!




KE DALË E MË PRET...

-Serenadë-

- Kthehu! - më bën zë mengjesi nga pushi i butë i faqeve,
Nga pjalmi i zemrave të
manushaqeve,
Nga puhiza e kaltër mbi bluzën e hollë,
Nga avulli mbi lëkurën e qullur me qiell,
Nga mrekullia e ëndrrës së parë erotike...
- Kthehu! - ma bën me dorë ajo paradite.

Kthehem dhe nisem!
Thërrmohem dhe një herë nëpër cicërima,
Në sy mbaj kraficën e hënës, dhuratë për ty.
Shkrihem, - petale dëbore përmbi luleborë.
E marr përdore kometën e humbur në dritë të paradites...
Fishkëllej në kërcej, kapërcej vise, qiej,
Sa vjen, më i lehtë, sa vjen, më fshehtë, sa vjen, më i nxehtë.

Ke dalë e më pret,
Në mesudhë, në mesditë, në mesjetë,
Cicërimë dhe puhizë, polen ëndrre dhe kometë.

- Kthehu, - mëngjesi thërret.
Manastiri i mbrëmjes bën gjumin vet.




GJUMË I TRAZUAR

Ëndrra
Erdhi,
Më pa
E të tha:
“Në tjetër shtrat...
U shtri yt atë!”

U zgjove.
Kërkove nënën,
Nga frika mos ishte në gjumë
Dhe shihte të njëjtën ëndërr.



MJEGULLA

Ngrihet
Frymëmarrja e gjumit të ujit,
Si gënjeshtra,
Fjalë pas fjale,
Nga buzët e tua të bukura.

Bie mbi pyetjen time
Për sinorët dhe orët,
Prej nga nisen meteorët.




BETEJA

Ishte ai vit, ishte ajo ditë me orën e ligë,
Që m’u bënë udhë, të ikja prej teje...
Ndërsa shembem natën si vigan mbi vig,
Ende shpirti s’jepet mes asaj beteje.




TË THIRRA NË ËNDËRR

Mendjeshkalluar, gjakshkumbëzuar, sytë në të shuar...
Peng i papenguar
Në gjumin e ëmbël...

Të pashë në ëndërr!

Frymë e munguar, ajër i tërbuar, shtrat i shtruar
Me rroba të ngrohta,-
Prush prej trupit tënd...

Të thirra në ëndërr...
Të zgjuarit shohin vëngër.

...Drita ndjehet keq...

Një sure Kurani përplaset për qelq:
“Gruan e tjetrit kurrë mos e prek!”

Dola! Nuk më pe!
Thirra, shenjë s’dhé.
Renda të të prekja,
- Mos, - the, - na gjen vdekja!
Engjëjt e përjetshëm,
Prekja i bën njerëz!-

Ika prapë në gjumë,
Mjegull e furtunë!




TJETËR KALENDAR

-Akapela-

Një janar
Për t’u parë.

Një prill
Shkoi si trill.

Një korrik
U fik në frikë.

Gjithë vjeshtën,
Vetëm heshtëm.

Një dhjetor
I gjorë në borë.

Prapë janar...
Dhe të ndarë.

Ne u deshëm kaq ngadalë,
A koha rend revan si kalë?!



NJË FYTYRË TJETËR...

Më sulmonte një fytyrë tjetër,
Ndërsa ndjeja po atë zemër!

Në oazin e lotëve të vjetër,
Sytë dilnin tepër!

Qenka herët, ende herët,
T’i lë lamtumirën verës,
Ta nis ftesën për festën vjeshtës.

Ma zë pamjen një fytyrë tjetër...

Vera baret brengës,
Vjeshta bredh në breshër...




SHFAQMU, DASHURI!

Më humbe... Jo se s’të gjej dot!
Linkun ta kam! Adresën ta di!
Në mua je mbyllur si në password,
Që rrekem ta hap, e s’mundem kurrësesi.

Vërtitem përhumbshëm në zhurmën e turmës
Si gur bilardoje goditur pa shenjë.
E ndjej: s’je ti, po unë jam humbës.
Ti thjesht, je fshehur si fryma në ndjenjë.

Nga mesi i sheshit më sheh një shtatore.
Heroi mbi kalë shtrin dorën ngadalë:
- Zër vendin tim te kjo përmendore,
Nga ky piedestal, ti thirre, të dalë!-

Më jep përkrenaren dhe armët e luftës,
Më lë përjetësinë, më vesh me lavdi...
Nga kupa e qiellit, mbi zhurmën e turmës,
I them: “Dil prej humbjes. Shfaqmu, dashuri!”



NJË ORË

Një rrethrrotullim i majtë në të djathtë:
60 sekonda, 60 minuta, 1 orë.
Vetëm një rrethrrotullim akrepash
Dhe kaq!

Dhe ne, që gënjejmë se rrojmë
Me ditë, me javë, me muaj, me vite, me shekuj
Dhe më shumë se aq!



SI MUNDE TË MOS JESH?

Si munde ta bësh të pamundurën,
Ta lësh veten pa frymë e pa moshë
Dhe hiret në sofër insektesh t’i shtrosh?!

Si munde aq butë,
Të futesh ku s’dukesh,
Siç natës i shkojmë nëpër muzg?!

Të mos jesh, si mund...?!
Ma thuaj,
Që të di të të ndjek dhe unë!



PO TË MOS ISHE...

Po të mos ishe ti,
Tani do të mendoja për vete.
Mund të ndjeja papritur uri,
Ose do të shihesha në qelqe.

Do t’i fshihja gjërat e rëndomta,
Rrudhat dhe erën e djersës,
Do t’i hidhja lëkurës aroma,
Që s’i kanë as lulet e verës.

Do të bëhesha me dhunë i bukur,
Do të krihesha më nge, me kujdes,
Do të bëja marrëzi për t’u dukur,
T’i zgjoja një tjetre “interes”...

Po të mos ishe ti...
Po ja që je, siç unë për ty jam,
Që shpirtërat të gjejnë pak qetësi,
Për t’ia nisur sërish ku e lanë.




VJERSHA E PASHKRUAR

Më parë se të vinte, ku ishte kjo vjershë?!
Në ç’shpirt përpëlitej, në ç’plagë rënkonte?
Nga ç’harqe vështrimesh lëshohej si heshtë,
Dhe ku fluturonte; në ç’pa(r)qe, në ç’fronte?

Po fati i saj më tej si do jetë,
Nëse nga fryma e shtrij nëpër shkronja,
Po ta mbërtheja si gjethez në fletë
Dhe fletën në libër pastaj ta botoja?

Kam frikë se librin askush s’do ta marrë
Dhe vjersha do thahet si gjeth në herbar.
Prandaj, pa mëdyshje, i them: “Udhë e mbarë!
Andej nga më erdhe pak çaste më parë.”



SHTATË DIMËRA

“Mos të pafsha e mos më pafsh!”
Thirra fort dhe britmën ndoqa...
Dhe shtatë dimra erdhën bashkë...
Vdiste ndër lumenj dëbora.

Ujërat rridhnin kundër ikjes,
Me inatin tim në rrymë,
Me shtatë dimërat e braktisjes,
Që s’dija për ku më shtyjnë.

Humbur bora lumë më lumë,
Ti, murosur tej te britma,
Shpirtërat enden si furtunë,
Vetëtijnë në shtatë dimëra.

Breglumenjve, lule ngrice
Si thëngjij shkrepnin shkëndija,
Në atë prush, që po më ndiqte,
Ty të shihja e dot s’të fshihja!