Freitag, 20. September 2013

Petrit Ruka

Petrit Ruka Lindur në Tepelenë më 21.08.1954. Ka kryer studimet e larta për Gjuhë Letërsi Shqipe dhe studimet pasunuversitare pёr dramaturgji filmike, Akademia e Arteve të Bukura, Tiranё 1985 – 1986. Ka punuar si pedagog nё Shkollёn e Mesme tё Pёrgjthshme, Tepelenё.1976 - 1984. Skenarist dhe regjisor. Kinostudio “Shqipёria e Re” dhe Alba Film Studio.Tiranё.1986 – 1996. Drejtor nё Teatrin Kombëtar të Fëmijëve. Tiranё 2000 – 2000. Kryetar i Qëndrës Kombëtare Kinematografike Shqiptare 2000 – 2005

Ka botuar:
1. “Rinia ime” vёllim, poezi, 1978.
2. “Atdheu fillon tek zemrat” vёllim, poezi 1983
3. “Mirupafshim, hënë e vendlindjes!” vёllim, poezi, 1990
4. “Vërtitu, Kokë e prerë!” vёllim, poezi, 2000.
5. “Në zemër bie shi...” vёllim, poezi, 2003
6. “Shtatë mijë shirat e mi” poezi të zgjedhura, 2008
7. “Kalorësi mbi det“ esse monografike për Kadri Roshin 2009
Ka realizuar me shume se 30 vepra kinematografike si skenarist dhe regjisor.


Poezi nga Petrit Ruka

SHQIPËRIA

Kjo tokë quhet Shqipëri. Është e jona.
Qysh atëbotë që u krijua
Mbi kokën tonë hëna.
Vure dorën mbi të të ndjesh si derdhen
Përrenjtë e të vdekurve nga brenda.
 
Këta janë ullinjtë tanë moshatarë me detin,
Që flasin ilirisht me lumenjtë
Mbrëmjeve të prillit.
Nën ta vinin e çlodhnin
Mushkëritë e nxira nga bloza
Perënditë e kthyera nga Trojat e hirit.
 
Në cilin prej tyre (që bën ende lule dhe kokrra)
Ka lidhur elefantin Pirroja i Epirit?!
 
Ja dhe arat tona sa shamia e xhepit,
Bokërrima të thinjura nga uria dhe etja.
I mbillnim me misër,
Dhe mbinin lotë,
Dhe korrnim ëndrra....
 
Anash  malet,...Ah, mali –
Vëllai ynë i madh,
Që na mbajti frymën gjallë.
Secilit nga ne po t’i çash më dysh zemrën
I gjen patjetër një mal...
 
Pastaj mbi ta fshatrat e përhimtë kaçakë,
Kokëshkretë pas lirisë,
Drerë të egër nën yje.
Asnjë qeveri s’i hodhi dot në hartë,
Nuk ua numuroj dot djepet
Dhe varret në pyje.
 
Përsipër qiejt të larë me diell
Të mbushur me frymën e motakëve tanë,
Nëpër këtë frymë motakësh
Sa herë armiqtë
Në vend të pëllumbave na dërguan aeroplanë.
 
Kjo tokë është e madhe, e sertë, plot humnera,
Në hartë të gënjen kur duket sa një thua,
Po ti që nisesh për rrugë,
Kujdes, mos u nis,
Pa hedhur një amanet mbi shpatullat e tua....
 
1985
 ___________________________________
Nga libri ”Mirupafshim, hënë e vendlindjes”, 



NË VLORË JAM MJEGULL

Në Vlorë vijnë e vijnë boletinas të tjerë.
Me kuaj, makina, në këmbë,
Vlora i merr hua tokë detit
Për t’i mbajtur të gjithë mbi gjoks.
Mbi brinjë,
Mbi këngë.
 
“Deti im, o vëlla Det,
Të keqen motra,
Shtyu pak më tutje,”
Tek eci, se di pse po kërkoj babain e vdekur
Në cilin flamur është futur,
Në të cilën të kuqe?!
 
Po nëna, ku është,
Ku motra e shuar 18 vjeçe?
Viktori me vrimën në zemër,
Dhe dashuria e parë e humbur
Në një ëndërr të keqe…
 
Ah, sot
Do të doja ti kisha sytë më të mëdhenj,
Të thithja më shumë pamje, më shumë,
Ku e kishe fshehur Shqipëri
Tërë këtë të kuqe
Se ke në hartë këtë Lumë…
 
Drithërohem si fletë tek Sheshi i Flamurit,
Lëkundem dhe lotë kam në grykë,
Kthen kokëm ime shoqe
Më e bukura e grave që njoha
M’i kërkon me ankth sytë.
 
E di që jam mjegull, i kam ikur,
Kushedi se ku, kushedi
Në ç’vis kujtimesh,
Po lajthit, i them vetes
Derisa kërkon të vdekurit
Te jenë në këtë ditë mallëngjimesh…
 
Po edhe ata janë Shqipëria ime,
I dua këtu,
Sot këtu i dua,
Jam bërë krejt fëmijë përpara Vlorës,
Nuk di kujt t’i marr pak burrëri hua…?!
 
        Vlorë, Hotel Lungo Mare, 27 nëntor 2012



LASGUSH PORADECIT
 
      këngë në mortin e Princit të Madh…
 
Zu liqer-i- tij prej kënge
Mall të ri, mall kaltërosh,
U këput si yll prej zemre
Ky poeti ynë finosh.
 
Pen-e-tij -rrez-e-diellit,
Ra prej dorës mjeshtërore,
Ngriu në fluturim të qiellit
Mjellmë e fjalës arbërore.
 
La një valle yjesh, iku,
Princ-i- fjalëve të thjeshta,
Sa këndoi ai, liriku,
Dridhej prilli, ngjethej vjeshta,
 
Zjarr nga yjet, frymë nga lulet,
Bir-i- këngëve pleqërishte,
Mu tek varr-i- tij përkulet,
Qan lirika shqipërishte.
 
Perëndi me shpirt e gojë,
Zog i qiellit naimjan,
Ish e është e do të rrojë
Kroi i shpirtit lasgushian.
 
Mu tek fjal-e-tij zambak
Mund të mbledhin mjalt' dhe bletët,
Heshti të gjëmoi më larg
Më finoshi nga poetët.
 
"Vdiq Lasgushi, po kush mbeti"
Moj e mjera poezi…
U pupu iku poeti,
Mbeti shqipja me një sy…
 
          Tiranë, 13 nëntor 1987




TË VDESËSH NË JERUZALEM

E shenjtë humnera ku ke rënë,
Në ikjen tënde me nxitim,
Përdhe është Molla që ke ngrënë,
E fundmja Evë e qiellit tim.

Si foshnjë, ndër teka dëshpërimi,
Ia hipën Fatit si një kali,
Pa ditur se si vetëmashtrimi
Te thyhet si servis kristali…

Kur bor’ e parë s’të ish shkrirë,
Në cërr të dimrave të tu,
Ti shkele shpirtit tim të lirë,
Ku ish tërfili gjer në gju.

Ti ndenje aq sa ç’rri një bletë,
Për pak aromë e pak nektar,
Se trillet s’presin kurrë biletë,
Se s’kanë atdhe e s’kanë orar….

Dhe pa e ditur ç’është një dhimbje,
The: minus një, si tek një lojë,
Ti kur e dije, pse më linde,
Të vdekur, me monedhe në gojë?

Ti kur e di që lind aborte,
Mos “fli” me burra të vërtetë,
Se këtë brengë si ikja jote-
S’ma tret as varri im i shkretë.

Dhe teksa ikën nëpër mjergull
Në zinë e dashurisë me kujë,
Tek mbillem lis e mbij si pjergull
Ti bëhesh Hënë e ndrin nën ujë.

Dhe falur qofsh përse nuk dite,
Si bëhet Fé një dashuri,
Tek bje në  flakën që më ngrite
Unë hirin tim e bëj flori.

Dhe ja, tani tek Varr - i – Krishtit,
Të fundmen Lutje bëj për ty,
Si unë të dashuroftë një tjetër
Dhe kurrë mos u bëfshin dy…

Në Mur të Lotëve biblik
Të mbledhur shuk në një copë letër,
Kjo këngë vajtimi, shkruar shqip
Mos e pastë një shoqe tjetër.

Dhe lamtumirë tek të them,
Maria Magdalena ime,
Të vdesësh në Jeruzalem…
Të paktën vdekja është sublime…




POETËT

Poetët-njerëz të ligj, shtetet gjithmonë i shajnë,
Sillen me ta si me gratë, zihen dhe i ndajnë,
Pastaj prapë u bëjnë këngë, për ta zënë dhe qajnë,
U bëjnë ndere prej skllavi, mbi supe i mbajnë.
Poetët janë njerëz të marrë, mos u besoni shumë,
U bëjnë magji njerëzve, grinden se s’kanë gjumë
Grinden me veten si me një hasëm të vjetër,
Rrojnë si mos më keq; me dëshpërim dhe letër.
Përbuzin qeveritë, përbuzin paratë,
Ngrenë tempuj për vdekjen, ngrenë tempuj për gratë.
Bëhen shok me djallin, shok me një pjergull,
Pinë raki me fantazmat, bëjnë flamuj me mjegull,
Poetët janë të çmendur e kanë kokën të çarë,
Nëpër muret e burgjeve të ndërtuara me fjalë.
Janë njerëz të dehur, pështyjnë zotin vetë,
Sikur zoti  qënka një copë redaktor i shkretë.                           
Poetët si poetët…t'i kuptosh?!…E kotë…
Po se mos vetë e dinë se ç'janë në këtë botë….

Nga libri “Në zemër bie shi...”



KËNGË PËR VASILIKËN
 
Vasilikë  e bukur, hi e hir-i vashës,
Psherëtimë e bardhë e Ali Pashës,
Dimër edhe verë tridhjetë vjet në shkallë,
Bindu, moj e gjorë, që Aliu s’është gjallë.
 
Ulur në verandë, pi verem, raki,
Me tym të cigares vizaton Ali…
Një Ali të murrmë, të hollë si ëndërr,
Përmbi kalë të vdekjes kalëron si dhëndërr.
 
Unazë e martesës, në gotë, në raki,
Kokë e Ali Pashës derdhur në flori,
Të vjen gjer në buzë sa herë pi me nge,
Puthja është e vdekur, puthja vetëm bje.
 
Kokë e tij e bardhë, Kokë e tij e prerë,
Bie në sytë e tu hapur si humnerë,
Bie e bie mbi shkallë, bie mbi gjinjtë e tu,
Njëri manastir, tjetri xhami blu…
 
Ajo Kokë e Burrit, ajo rè  prej shqote,
Kur qe gjallë peshoi sa një gjysëm bote,
Kur qe përmbi supe-kuti me tërmete,
Me një kthim prej luani bënte ç’bënte shtete.
 
Tani mjekr’- e tij nga lart bje si borë,
Mbulon tej e tej Shqipërinë e gjorë.
Tre male më tej- trendafil që mbin,
Trëndafil i bardhë që tërboi Greqinë.
 
Kontër, pashallarë me vula të arta,
Të lypën kurorë me parfum në karta,
Po emrat e tyre kushedi me ç’brymë,
Ranë vjeshtë më vjeshtë si gjethe pa frymë.
 
Kallogre e thinjur, ah Vasiliqi,
Moj sorkadhe therur, o ti yll i zi,
Si qiri prej pashke digju pranë Besës,
Që ti japësh botës aromën e shpresës.
 
Në fshatin ku linde, si hënë e gremisur,
Si dhogë e anuar mbi varr të vithisur,
Nusezeza jonë si një lot i grisur,
Vjehrra Shqipëri ëndërr e pa stisur.
 
Pret e pi rakinë me  rruaza floriri
Pret e pret të vijë Ali Pashë Veziri,
Hipur  mbi Janinën si një pelë e kuqe,
Hipur përmbi Sulin si një kalë me huqe.
 
Njëherë i vjen koka, trupi  herë- herë,
Që të dyja bashkë mendja s’mund t’i bjerë.
Një nate me shtatin, një nate me Kokën,
Fle Vasiliqia si ngrica me tokën.
 
Natë e ditë i lutesh: “Krishti im, - Ali,
Pse s’po ngjallesh ende, Ti je Perëndi,
Motet shkojnë e vijnë; lule, borë e lotë,
Botën e bën akull gjaku im i ftohtë…”     
 
Të largosh mornicat ti shtje prapë raki,
Raki me unazë nuk ka pirë njeri,
Shijen si e ka s’do ta dijë askush,
Përveç zemrës tënde që punon me prush…
 
Ditët vijn’- e venë - sorra me një sy,
Tek sofat- i gurtë ti dhe gota dy,
Kokën e ngre pak sa herë bien tërmete,
Mos po vjen Aliu, pëshpërit me vete. 
 
Prite siç pret guri, ti anti- Helenë,
Ja, që s’je prej mishi, je grua bedenë,
Po Ai nuk ngrihet, legjendat nuk vijnë,
Nëpër qieje mëndjesh ndizen vetëtijnë…
 
Nga libri: “Vërtitu, kokë e prerë”, 2000



 KËNGA E ANËS
                                   Kushtuar A. J ….

Na ish pjekur Ana lart në degë si  ftua
Mu në mes të lagjes bënte batërdi,
Djemtë e asaj kohe bashkë me mua
Janë me vrimë në zemër dhe tani…

Ana kur u poq si një vile rrush,
Gjinjtë e saj në rrugë ne na piqnin sytë,
Burrave ua mbushte shtratin plot me prush,
Grave - me shushunja gjer në grykë.

Ana ndrronte stinët me një cep fustani
Dhe të fuste drithmat në korrik.
Djemtë agjëronin si  Muhamet Kurani
Burrat shanin gratë…"gjella është pa kripë!"

Kur i shkonte Anës era nëpër kofshë
Mbapa bar-i njomë bëhej shkrumb,
Po  të kapte syr-i saj të kapte gjarpri,
Vdekja është si mjalti nga një plumb,

Ana kalbi gjumin, gjumi vate, shkoi,
Ajrin e rralloi me supe, me qerpikë,
Pleqtë ndrronin ujin, ujin e çdo kroi
Djemtë u bënë të gjithë si azmatikë.

Na ish pjekur Ana si një shegë a ftua
Mu në mes të lagjes bënte batërdi,
Djemtë e asaj kohe bashkë me mua
Janë me vrimë në zemër dhe tani…

1988
_______________________                   
Nga libri: ”Në zemër bie shi”, 2003



MË KUJTOJNË ATË...
                  - Naim Frashërit -
 
Unë për Naim Frashërin s’shkruajta dot asgjë,
Sa herë që shoh malet, më kujtojnë atë…
 
Unë për Atin tonë s’gjeta dot pesë fjalë,
Sa herë shoh qirinj Ai vjen i gjallë.
 
Kur them fjalën komb, fjalën Shqipëri,
Herë më del si shenjt, herë si Perëndi.
 
Unë për Naim Frashërin s’shkruajta dot asgjë,
Sa herë shoh flamurin më kujton Atë…
 
1982


TANI NUK DI Ç'TË BËJ ME TY

Nuk di ç’të bëj tani me ty,
kur ndarja po pllakos me nge,
gjer dje më ishe ujë në sy,
tani një cifël qelqi je…

Si në një koma, me kordon
e me serume dhembshurie,
të dy e shohim tek firon,
kandil-i kësaj dashurie.

Nuk di ç’të bëj tani me ty,
ta shpall a jo, këtë mandate?!
Apo?!… Të të mbaj akoma…
siç mbajnë meitin për një natë?!

Se të shpalla, ja, …të vdekur,
s’kam një vend të të varros.
Ti do mpiksesh si pikë gjaku
në trutë e mi si një trombozë.
 
Të humbur?! S’ka kuptim aspak,
se jeta do kaloj- kërkim,
më thuani, qysh t’i vë kapak,
tabutit mu në trurin tim…

S’e di pastaj se si do gdhijë,
një mëngjez sërish prej burri
kafen në vetmi ta pish
sikur pi gllënjka vajguri.
 
T’i ketë prapë ky qytet
ato rrugë e ato bare,
ku je hije, mor i shkretë,
sikur hyn e del në varre.

Nuk di ç’të bëj tani me ty,
kur ndarja po pllakos me nge,
kam frikë mos ngelem me një sy
dhe shpirti më mban era dhé…

Prill, 2013


BABAI S'E MBAJTI PREMTIMIN

Babai s’e mbajti premtimin.
u çmend! Iku!
doli prej varrit
u bie pashë më pashë ëndrrave të mia
si të jenë arat e tij,
“Ç’kini me mua?
janë ëndrrat e djalit!”
 
- Po ç’bën o baba, e kishim ndryshe fjalën,
kur të shtruam varrin,
ia thamë njeri tjetrit:
do rrinim ca kohë veç e veç pushim…
do bënin durim e do prisnin
më të vjetrit.
 
E di, e di, që të ka pikur malli,
dhe mezi e duron
kur ta çan gjoksin si thikë.
por a nuk është ca herët
që të iki nga kjo botë
paçka se s’kam frikë…
 
Ta dish, plak i shkretë, sa dua dhe unë
faqen ta vë
pas fanellës së leshtë,
të gjej erën e gëlqeres, muratori im,
që kurrë nuk t’u nda
në dimër e në vjeshtë.
 
Ta dish sa digjem ta fus dorën e vockël
Në atë pëllëmbën stërmadhe
e të ashpër si guri
të më çosh në shkolla, në pyll e spitale,
të më mbulosh prej diellit
me atë hijen prej Burri…
 
Të më tregosh rrëfenja me gjuhë të kulluar
Në toskërishten naimjane
me aromat e blirit,
të pimë në avlli një kupëz raki
nga shtamba e hënës
në lëfytin e prillit…
 
Të qajmë pa lotë  në errësirë e fshehtaz
Për vajzën ti,
unë për motrën pa fat,
tek thithim një yll në majë të cigares
dhe gjoni të qajë
diku anash në fshat….
…………………………………………….
 
- Po çbën, o ba, ke qënë vetë durimi,
më çmende në ëndrra,
të hëngri meraku,
besomë që jam mirë
dhe si kalë i fisëm
vetë e mbaj barrën
deri tek pragu…
 
Nënë, ti e ke fajin
Që i tregon hallet e mia,
Që i thua se djali
ka shtatë vjet pa punë,
(se shtet krimineli
s’ta jep një rrogë
po s’shite shpirtin
dhe s’je derr në gjumë…)
 
Po mbaje, moj nënë, e mua mos më thuaj
“e mba vdekja me hatër
se është dhe ajo grua,
si thënka dot jo një burri dy metra
i pashëm si ai
sa ndal uji në krua…”
 
E di që s’ke faj e kështu të fanepset,
që do çmendeshe për të
edhe në varr,
po thuaj që unë jam mirë dhe dua e dua
të djeg kësaj ane
akoma ca zjarr…
 
Një ditë do të vi me mallin e çmendur
t’ju futem si avull
në gji e në gjak,
një grua, një këngë, një vajzë e një djalë
më luten që lart
të rri edhe pak…



GRUA E JUGUT

               e ripunuar...

Jemi dashur tërë jetën e se paskemi ditur,
deri ditën kur u ulën në atë kafe
Grua e Jugut,
duke pirë deri në fund gllënjkë pas gllënke.,
njeri- tjetrin
me etjen e deveve shtatzana pranë muzgut?!…

Në këmbë të prita,
siç pritet një Zonjë e Madhe Jete,
në jetë,
i bindur se aty isha ngulur
që nga dita e fundit e maturës,
me vjershën e parë të dashurisë në xhep.

I paske mbledhur Ti në stacionet e humbura
gjithë pritjet për gratë,
që humba pa faj,
ku qenke fshehur të vish kaq behtë
si gazi në vaj?!
  
Kur u ulëm, mulliri që bluan kafen,
filloi të rrotullohej vetëvetiu,
sa kamarieri i skuqur prej turpit,
vrapoi ta fikte e ai s’fikej për mua…
Lere, duhet t’i thoshja, lere, s’ke ç’i bën, bir,
nuk pushon pa bluar shtatë mijë kafet e papira
me këtë grua.

Ti nuk e vure dot re
si u veshën mea vull tej e tej xhamat,
se si u ndërrua vetë në sidiplejer muzika,
si ra pastaj heshtja,
që të dëgjohej fjala e madhe: të dua!
dhe flluckat e ajrit të pëlcisnin  pas mureve,
fanepsur nga ngjethja…

Po unë nuk fola. As ti nuk fole…
Nuk flasin, vetëm qeshin gratë e Jugut,
me pak turp në mollza
si kuqëlim flamuri,
qeshin dhe pjekin në gjinjtë e tyre një portokalle,
për çdo vështrimi burri.

Nuk dija ç’ti bëja sytë…si hala peshku i futa
në vrimat e komçës që qante
mbi gjinjtë e kyçur në këmishën tënde,
Ti me siguri po luteshe: “Këputu, moj komçë!
se unë jam dorëzuar tek ky burrë
mendje më mendje.”

Dhe qeshe prapë me një krua gurgullimash,
që rrotulloi tërë kokat e grave nga ne
si lule dielli të nxehta,
atëhere pashë ajrin që dridhej,
në plasje tollumbacesh purpur
nga orgazmat e tyre të fshehta.

E ndjeva. Ti ishje e pritura e ëndrrave të thella
i kishje brenda të gjitha
fill e për pe,
deri tek buka e grunjtë, loti dhe kripa,
pafund si një Fe…

Oh, Grua e Jugut, moj Grua e Jugut,
qenke shoku dhe malli për motrën e vdekur,
perëndim i rubintë në qiell Çamërie,
supi i nënës, qepa,djathi, oxhaku i ndezur,
bishti i ketrit
edhe shall fëmije.

Pastaj të pashë nëpër grykë si rridhte
Uji i Ftohtë i Tepelenës,
pas dashurisë deri në shkalafitjen e krevatit,
pashë Lotin tim për Viktorin, shokun e rinisë,
që iku se kish një vrimë në zemër të Fatit…

Po hesht tani… Se nuk i numuroj dot të gjitha
deri tek brryli i Vjosës, ku qan akoma
një dashuri e humbur pa lotë,…
Kam frikë t’i them
se më tremben kujtimet
e mbetem vetëm në botë.

Qenkeshim dashur tërë jetën dhe s’e paskemi ditur,
o grua e Jugut! 
Ulërima ime,
tani bëhu gati mirë e mirë ta pjekim ngadalë
nën dritën e njëmijë hënave
këtë dashuri sublime…



ISHA NË TEPELENË

Hyra në Tepenë dhe Drejtoria e Erërave
një tra të padukshëm ngriti mbi lumë,
erdhe, tha Vjosa, që sapo më sheh,
kotet si gruaja pranë burrit në gjumë…
 
Erdhe, tha Kalaja, Aliu, kujtimet,
Shtëpia nën dhé e babait të gjorë,
ti qënke i lodhur, më flet Trebeshina,
“mos do të lëshoj mbi supe ca borë?”
 
Po mua s’më sheh, thotë puthja e parë,
(t’u çafshin buzët po më harrove një ditë!)
Për një orë letërsi më fton rruga e gjimnazit,
ku më shumë se sa dhashë mora ca dritë…
 
Erdhe më thotë, prej varrit, Viktori,
Mësuesi koleg në fshatin malor,
“Pa fshije vesërinë  tek sytë, vëllaçko,
dhe hajde të qeshim, paçka se me zor..
 
Në kafenetë e vjetra s’më lënë të paguaj,
në të rejat më shohin si plepin e thatë,
ku i ke kaçurelat më pyesin dritaret,
na merr, thonë shishet lart mbi banak…
 
Vjen dhe më puth krej lirshëm, pa drojë,
një grua e bukur që mësim i kam dhënë(!)
tek mosha e saj e pjekur si ftua,
shoh që së fundi “çairin e kam ngrënë*”
 
Dhe fshihem më tej tek kafe “Kalaja”
shkruaj këtë këngë, të mos shkrehem në vaj,
Or, bir, më flet nëna, nga bota pafund,
- Mbahu, o jetë, kujtimet s’kanë faj…
 
Ps.  në vend të një faqe ditari më 15 shtator në Tepelenë.



TË SHOH TEK IKËN MAJË GISHTERINJVE

Te shoh tek ikën majë gishtrinjve,
me turp, me zor dhe pak mëshirë,
tek derdh mbi plagë dy pika lot,
siç bën një panjë me pak rrëshirë.
 
Ka ngrirë në kthesën që s’ka Ardhje,
kjo shpina jote, - drithërimë,
“oh, mos kthe kokën me keqardhje!
të lutem, plot me përgjërimë!
 
Një ditë të gjithë e lëmë nga pas
të vjetrën strehë që ka zënë myshk,
tek një e re vrapojmë me gaz
që shpirt ynë të mos zërë ndryshk…
 
Dhe mos digj ditët me Mëdyshje
nxito të shkosh tek zjarr i ri,
e di që jam një zjarr pikture,
me pak thëngjij e më shumë hi…
 
Aty do rri në një kornizë,
i varur nëpër mendjen tënde,
sa të bjer vjeshta një puhizë 
ta shkund si të fundit lënde…
 
Atëhere kur si lisi plak,
do nxij në qiell si një kontur,
si zgavër që pikon farmak
do feksësh rrugës… për qivur…
 
Po gjer a’herë, si alkimist,
unë dhembjen do ta bëj flori,
ta nxjerr nga shpirti im i lis-të,
siç del një dimër me pak shi…
 
               Tiranë, shtator 2012




DITA E HUMBUR
                        trill
 
Ku do të shkosh sot? – më  pyesin këmbët,
E unë u këpus një të sharë të thartë shqipe
I habitur që gjuha jonë e bukur
Ka më shumë sharje se çdo vend tjetër i botës!!!
 
Në kafen e parë ku shkoj të rivritem,
Kërkoj një mik për të ndarë vreret e fundit,
I futem pashë më pashë emrave të gjallë
Se mos gjej ndonjë fajtor,
U bej një search
Që mbaron me nje zero të vogël qorre.
 
Me të vdekurit, nuk matem,
S’ma mban të merrem me gjëra të shenjta,
Me ata që më rilindin.
 
Shikoj përtej një tabelë
Ku fjala: Atdhe, është e lagur,
Dhe më shpifen
Dyzet vjet dashuri këngësh, nga të miat,
Në të cilat atdheu sa fryma me ish i dashur.
 
Tani ky është një atdhe i dalë në ankand
Me burra të ndyrë tenderash.
S’ka mbetur më asgjë për tu shitur,
Përveç shpirtit të poetit…
 
Nuk ka më anjë kuptim, kuptimi
Dhe s’di si ta ther vetminë time,
Mu në mes të këmbëve
Si një dash kurbani.
 
E di që më kanë  vdekur dhe pendohem si qeni
Që nuk e paskam shpallur,
Nuk e kam treguar nga inati.
Po tani të gjitha shpikjet dhe gënjeshtrat
Më janë bërë cope e cikë
Si ombrella e e një lypësi që del nga kazani i plehrave…
 
Dhe xhixhëllima e vdekjes fillon e më përndrit,
Më mbush si një gotë e fortë për t’u dehur,
I lëshohem symbyllur si në gruaje:
Të dua i them, je e vetmja gjë e përsosur
Që m’u gjënde pranë…
grua e pa cen dhe e bukur…
Nga ato që nuk të braktisin kurrë…
Si në botën e letrave të zverdhura dikur…
 
Më lumturon një çast deri në përlotje,
Sepse e ndjej që po më vishen syzat,
I them një mijë herë më fal, për tradhëtitë,
Për gënjeshtrat që të  kam bërë,
Për pikëtakimet
Në të cilat gjithmonë gjeta një dredhi të re frikacakësh.
 
Pastaj nxjerr një copë letër,
Gënjehem duke e shkruar këtë ditë,
Bëj një këngë mëshire që nuk  i duhet askujt
Sa për zakonin e të shkruarit,
njësoj siç nxjerr papushim paketën prej xhepit…
 
Flas një sekondë me cigaren para se ta ndez,
Hë, pra, i them, jepi,
Ti e ke atë perlën e vogël të kancerit?!
Lere më në fund  në grykë,
Më bëj njëherë e mirë të pasur.
 
Një grua e bukur përballë kthen kokën,
E më lexon fjalinë e fundit, duke u përpjekur
Të sajojë një dromcë buzëqeshje tek buzët.
Kushedi se nga c’dhembje e saj i ka mbetur…
 
Mirë i them, unë. Mirë, o shpirt,
Besoje se më ke ndihmuar,
Të falemnderit!
Të paktën ky libër mirësjelljesh, apo mëshire
Është akoma në raftet e gjithë botës,
Dhe nga që vetëm këtë këngë na mësuan,
Le ta mbajmë me shpresë njeri –tjetrin…
 
E gënjej kamarierin me dyqind lekë bakshish,
dhe nuk i ngjaj fare si i papunë,
Duke ikur më tej… e më tej,
Me celularin në dorë
Si me një arkivol të vogël,
Cit me të vdekur si unë…
 
Në shtëpi  mbyll derën e studios,
E marr kokën në dorë
Ia hap të gjitha vrimat e helmit…
Dhe e le të kullojë të gjithë vrerin e verdhë
Në sininë e madhe të fatit…
 
Si një cen të kujtesës gjenetike,
Si nip i Ali Pashë Tepelenës,
E mendoj një çast kokën time në tepsi
Po nuk e gjej dot kamaren e turpit…
 
Nuk ndjej më asgjë, as inat dhe as drojë,
Kundër çdo estetike, morali apo rregull arti,
Shkruaj këtë këngë ditari,
Këtë angullimë qeni,
Shijoj duke e ditur se nuk do të botohet kurrë…
 
Mbyll sytë dhe pres
Dhe shkruaj vetëm  e vetëm
Se nuk më lënë të bëjë asgjë tjetër..
 
………………………………………
Sa e trubulltë ti, moj këngë  antibotimi,
Si ceni i fshehur pas veshjeve imtime,
Të një vajze
Që kurrë si doli fati vjeshtë pas vjeshte…
Dhe lotë nuk ka më
Si dita  ime e humbur!!!



DASHURIA ËSHTË VETËM NJË FJALË

Çfarë është dashuria, më pyet fëmija, që kam brenda,
dhe prêt, nga une burri, përgjigjet.
Rri aty si Princi vogël… i Antuan-it,*
me një yll të vogël qielli pas veshit,
si një karafil i kuq që digjet.
 
Ik, tani, ik luaj në fëmijërinë time, se nuk thuhet,
kur u shpik shkrimi u bë akoma më keq,
një lëmsh i kaltër më vete.
Dhe s’ka lindur asnjë burrë nëne
Ta shkruaj e të jetë ngopur
 me këtë ujë…të shenjtë jete…
 
Si ta heq qafe? Nuk lëviz as qerpikun,
Mendon, që një burrë si unë, e di, patjetër,
(kush dreqin i ka thënë  që jam dhe poet?!)
Mijra faqe librash më bluhen në mendje
Dhe nuk u bekan dot një bukë fjale
Që ta ngop këtë Princ zevzek…
 
Ik, pyet një grua, më mirë, i them,
se  dashuria është një krua në tokën e tyre,
dhe rrugën drejt tij e dinë përmendësh,
siç dinë ta japin një puthje në errësirë,
pa patur asnjë fener të ndezur të mendjes.
 
Nuk shkulet. Dhe unë nuk kam se ç’bej;
Filloj t’i them gruan e fundit që dua,
duke ia bërë fjalë; sytë ,buzët, ajrin e lëmzës,
kupat e gjunjëve, ijet, kërthizën
derisa të vë si pikë
thoin e saj të vockël të këmbës…
 
I them për ta hutuar,
që dashuria është pasqyra e qiellit
që thyhet në zemër,
të gris, e të dhemb.
Dua ta bind se vdes pas dhimbjeve të saj…
Vdes e ringjallesh si Llazari,
Po kjo nuk të tremb.
 
Eshtë koha, kur ke një hënë në vend të trurit
Dhe bëhesh i përhënur,  
bie në gjak me gjumin,
Pastaj i them që është loja,
ku Saharaja e gruas e pi burrin si lumin..
 
Dashuria është vuajtja e një pjestimi
Që kurrë nuk mbaron, se ka mbetje.
Është grindja, mëria, lutja, përgjërimi,
me ca lot e puthje pendimi
pas çdo vjeshte…
 
Dashuria e madhe, i them
eshtë keqkuptimi i dy shpirtave  
që dashuria e tjetrit nuk mjafton.
Është një fije floku mbi jastëkun e bardhe,
që mund të bier për burrin
e për dikë tjetër vajton…
 
Dashuria është,… them unë… dhe princi
Kruan kokën me yllin pas veshit,
I vjen gjumë,
Dhe mua më vjen pak turp nga vetja,
Nga gruaja që dua,  më shumë…
 
Ah, prit nuk të thashë
që është pulëbardha e vetmuar,
tek vjen nëpër muzg,
të mbajë qiellin e një burri të mos shembet,
është  gjaku i  burrit dhe i gruas që digjet,
nga i njëjti zjarr në të dyja mendjet.
 
Është frika mos nuk të duan
dhe mbetesh aq vetëm, Princ,
sa zë e merr kokën në duar edhe qan…
I mbledhur nën bishtin e tij sa një ketër.
Turivarur më sheh Princi i vogël Antuan.
 
……………………………………………
Kujtova, më thotë, se pas gjithë asaj jete,
pas gjithë atyre grave,
pas gjithë atyre këngëve plot pëshpërima,
do të ma thoshje me një fjalë të vetme
Dhe krahët më kthen e ikën turivarur
Në yllin e tij të vogël sa mandarina…
 
I akullt jam bërë, zgjohem, vrapoj,
pa frymë nga mahnitja
e një mendje gjeniale.
Po tani ai është në gjysëm të qiellit,
kur unë zë e lëshoj nga mushkritë  
emrin e gruas fatale…
 
Prit të ta them, prit, i bërtas
Princ, më dëgjo si e quajnë,
ka brenda në emër plot tri violina…
Ja, emri i saj,…. bërtas,
po tani që qiellit i ulërij si ujk,
kujet më dalin blegërima…
  
*Princi- personazhi i veprës së famshme “Princi i vogël” (Le Petit Prince)
 i shkrimtarit francez Antoine de Saint-Exupéry.



KËNGË MUZGU
 
Po vjeshtosem, po brengosem,  po vrerosem
                     Fund e krye,
Veç dëshirat,  si stolirat,  nuk po sosen,
                     Prush si yje…
 
Sa më shumë, si i ziu lumë, që në gusht
                    Vdes  në zall,
Që nga brenda,  plot me endrra e me musht
                    Lind i gjallë.
 
Lind e bind shkembinjtë e jetës tek po bjen
                   Me gjëmime
Të durojnë  e të besojnë se Ti vjen
                   Plot bekime.
 
Jak o Grua, si një krua,  Nënë e dytë,
                  Bjemë në jetë
Vrema gjarprin që pi sytë,
                 Muzgut tim të shkretë.
 
Vetëm ti e di se si, vitet kthehen pas,
                  Me tmerr,
Zot i Madh, ku shkel Ti, vjen me gaz
                  E derdh sheqer.
 
Po vjeshtosem, po brengosem, mos më pret,
                  Zonjë e zisë?
Tek shpëton një burrë, ti vetë,
                  I zë vendin Perëndisë…
 
                                      Nëntor- dhjetor 2011

Mittwoch, 18. September 2013

Si u internua Abdyl Këllezi

SI U INTERNUA NE KOTE ABDYL KËLLEZI  ANËTARI I BYROSË POLITIKE, KRYETARI I KOMISIONIT TË PLANIT
TË SHTETIT SHQIPTAR
 

Nga Gëzim Llojdia
 

1.
Kota është një qytet,dhe një fshatë. Ndodhet buzë Shushicës dhe ka një vjetërsi moshe prej 50 vjet. Është krijuar si fillim fermë blegtorale e Llakatundit aty nga viti ’61. Më vonë ndahet dhe bëhet më vete fermë bujqësore e blegtorale. Një soj bashkimi ku ata nga fshatrat që nuk e hanin dot punën atje gjenin marifetin dhe zbritnin ne fermë. Kota ka qenë një vend i heshtur. Aty nga viti ‘20,kur u bë lufta,u vendos një garnizon ushtarak dhe është vrarë një gjeneral. Një shqiptar nga Shkoza me emrin Kanan Mazeja theu nofullat thonë aty pikërisht ku ka qenë porta e fermës gjatë luftimit me italianët,aq deshën rapsodët që ti bënin rapsodi si :”Kanan Mazeja nga Shkoza me një nofull copa-copa...,dhe këtë vend që ishte i humbur e shkretuar i vunë edhe bejte të tilla si :”Obobo se çënka Kota më e mirë se Europa.... Thoshin këta,pra bejtexhinjtë. Emri i saj ka një legjende interesante dhe intriguese. Unë këtë e kam lexuar nga një mësues tërbaciot vite më parë,italianët e kishin ngritur garnizonin e quanin kuotë 860 m ,ajo ishte kodra,duke u shqiptarizua ajo erdhi dhe u quajt nga kuotë në Kotë...Kota ka qenë një qendër e internimit. Peta që ishte një sektor i saj ka pasur vetëm të persekutuar. Në Kotë u internuan zv/kryeministri i diktaturës Abdyl Këllezi deri ditën që u muar dhe u pushkatua. Një pasdite maji sollën në këtë qytezë të vogël dy skoda,ngarkuar me rraqe. Në Kotë ,thonë për vaki dhe rrahje mblidhen të gjithë .Në fakt nuk ishte asgjë nga të dyja .Kishin sjellë anëtarin e byrosë politike, zv/kryeministrin,kryetarin e komisionit te planit të shtetit shqiptar,Abdyl Këllezin. Në atë fermë internuan edhe familjen e Vasil Katit,madje Pranverën ,në Tiranë e njihni, ishte shpallur mis Tirana në fshehtësi. Ndërkaq në këtë fermë u mbyllën me internim edhe motra e Xhevdet Mustafes ,dhe gjyshërit e Tedi Papavramit, doktori plak dhe e shoqja, vuajtën ikjen e nipit në Francë. Ferma buzë Shushicës kishte një sektor të sajën që quhej Petë dhe e kishte vetëm me të internuarit ordiner,siç i quante regjimi qindra familje që ikën pas viteve ’90 nëpër fshatrat dhe qytetësit e tyre ose mbeten atje mes baltës në dimër dhe pluhurit të zhegut. Kjo e fundit ka mbetur gërdallë. Sot atje në atë sektor pa ujë të pijshëm, por me dy liqene artificiale,jetojnë vetëm dy familje.
 


2.
Zv/kryeministri ishte me bashkëshorten Safeten e thërrisnim ne një grua fisnike nga Kosova. Dhe tre djemtë,Leonin,Yllin dhe Maksin. Si dhe nusen e djalit dhe një vajzë të vogël. Njëri nga tre fëmijët e zv/kryeministrit ra në dëshpërim dhe kaloi një depresion gjithë kohën e internimit .Zv/kryeministrin i dhanë një hyrje të zgjeruar dhe pas disa ditësh ai filloi punë si drejtor i fermës së Kotës. Ndërkaq tre fëmijët e tij dhe nusja e djalit u sistemuan në punë shtetërore. Këllezi doli ditën e parë për të shkuar në punë me një kostum të zi .Shkoi në fermë dhe pyeti:”Ku janë forcat sot në korrje gruri,ku ne Buallar? Mori administratën e hypi në makina dhe u nis vetë .Të nesërmen përsëriti këtë pyetje:”ku janë forcat sot korrje gruri në Petë, hypi administratën dhe rinis kështu një punë duke e bërë fermën të ndriste. Të gjithë këto ndryshime u raportuan lartë. Mirëpo dihet se fati ishte paracaktuar .Kështu vunë spiunët që në atë fermë nuk mungonin të ishin të paktë,për t’u kundërpërgjigjur;Punon armiku për të fshehur të vërtetën...Një ditë atij i erdhi gjysma e keqe,urdhri i trishtimit. Hiqej nga drejtor ferme dhe vendosej shpërndarës karburanti,pra të zihej me zetoristët e shoferët që ai regjim i kishte nën hyqmën e tij .Megjithatë ai gojë kyçur çdo ditë shkonte i përpiktë të hapte rubinetin e naftës dhe një mbrëmje korbi erdhi më i zi se i pari lajm. E morën. Që nga ajo natë ai nuk u pa më në vajtje ardhjet e tij në fermë e vogël. Lajmi i pushkatimit të tij u muar vesh në një biçim salle kulture që kishte ferma. I kishin dërguar edhe familjes lajmë që të vinte. Erdhi bashkëshortja Safetja dhe djemtë. I deleguari lexoi letrën e KQ të PPSH ku thuhej se armiku Abdyl Këllezi u dënua me pushkatim dhe u ekzekutua,sall buçiti ;”Poshtë armiku” dhe i binte këmbëve në çimento,ndërsa asaj bashkëshortes së tij i ndrisnin pikëzat e lotit. Të nesërmen bashkëshortja vuri në kokë një shall të bardhë,shenjë zie. Ç’praj asaj dite djemtë dhe nusja e djalit ju vunë punës,i mbyllën në shtëpi dhe fituan një respekt që askush nuk mundi ti haronte, për edukatën,moralin dhe normat e larta të jetës,sado që i provokonin,i ndiqnin e i torturonin nëpër punesat më të zeza,ata mbetën deri në fund fisnik të një jete internimi.
Pranvera e vitit 1975. Orët e fillimit të internimit dhe zhdukjes nga skena politike të ish-ministrit,anëtarit të Byrosë politike .Ditë maji. Dy skoda me rimorkio lëvizin nga dyert e bllokut të udhëheqjes shqiptare. Ndërkaq dy automjetet e rënda morën drejtimin për në jug të vendit. Blloku dhe rojet e armatosura mbyllën portat. Atje udhëheqësi sapo ishte zgjuar kur u shua zhaurima e skodave. Enigma e kureshtarëve kur ndiqnin automjetet, që largoheshin .
-Iku dhe një nga Byroja politike!
Tani automjete do të shtegtonin nëpër asfaltin e butë tej kryeqendrës së vendit. Njerëzia brenda tyre shikonte brengosjen deri në dridhjen nga pikëllimi. Në sytë e tyre,vërtet lexoje:
-Për ku ishte drejtimi i automjeteve?
Të dhëna në dy automjetet ishin 7 pjesëtarë të familjes Këllezi, të tjerët punonjës të sigurimit. Në automjetin e parë udhëtonte ish-kryetari i komisionit të planit të shtetit me bashkëshorten në tjetrën, tre djemtë, Leoni me bashkëshorten Marjetën dhe vajzën 6 muajsh,Ylli dhe Maksimi.
15 qershori 1975 flitej se ishte lexuar një buletin nëpër të gjithë institucionet shtetërore, ku godiste si armik Abdyl Këllezin. Vetëm ca kohë më parë po më konkretisht në maj të vitit 1975 ,Abdyl Këllezi u shkarkua nga detyra e anëtarit të byrosë politike. Tre djemtë e tij dhe nusja e djalit Marjeta u hoqën nga puna për ti përcjellë në internim .Leoni asaj kohe punonte në Institutin e fizikës bërthamore. Ishte specializuar në Kinë. Leoni më kishte folur për jetën në Kinë. Me tregonte anekdota dhe kinezërit e pafund.
Ne ,tha kishim me vete mjeshtrin e uzinës traktori që do të bënte kopje sepse kinezët nuk i jepnin gjithçka. Mjeshtri shikonte me sy kur dhe i vizatonte në hotel gjithë çfarë kishte parë me sy. Një herë tjetër na shpunë për të vizituar fshatin e lindjes së Maos .Udhëtuam me tren,me avion me makinë,tre ditë për të mëritur në Shaoshan. Atje nuk kishte kuzhinë evropiane. Ata kishin dëgjuar që shqiptarët hanë pilaf dhe na kishin përgatitur një lloj çorbe d.m.th pilaf, që notonte në gjalpë . Leoni i rrëfente bukurish bukur ndodhitë .Ylli gjendej gjatë asaj kohe në universitete më ngjanë në inxhinieri. Kur përfundoi zborin ushtarak e fakultetit shkoi direkt në internim. Ndërsa Maksimi pësoi një traumë të rëndë.
 

3.
Kur dy skodat me rimorkioi qëndruan në buzë mbrëmje në një qytezë të tipit socialist, kallaballaku, që u mblodh aty pyeste kurioz se kush po vinte për internim. Bëhej fjalë për zv/kryeministrin e qeverisë, anëtarin e byrosë politike. Në pallatin dy kate ndërtuar në vitin 1962, tip sovjetik në katin e dytë kishte ditë, që skuadra e ndërtimit po meremetonte hyrjen ku do të strehoheshin të internuarit, mirëpo nuk njihej se kush do të ishin banorët. Në atë zonë sillnin shpesh të internuarit e regjimit por ca më larg saj në një sektor ku vdisje për ujë dhe të hante të gjallë balta në dimër dhe pluhuri në zheg të verë,quhej Petë. Qyteza, quhej Kotë dhe ishte krijuar vetëm në vitin 1961,si ndërmarrje blegtorale fillimisht dhe më vonë bujqësore. Aty ishte administrata, zyrat, rrjeti i dyqaneve të shërbimeve të NTSH, pallate banimi, ofiçina, furra e bukës, kinemaja e vjetër te vatra e kulturës, shkolla 8 vjecare, postë-PTT .
Gjendej në këmbë të fushë së Ahmete, poshtë ishte lumi dhe sipër maja e gjatë. Atë ditë unë kam parë zv/kryeministrin, që u fut direkt në banesë. Abdyl Këllezi i emërua drejtor I fermës bujqësore:”Kanan Maze” të Kotës. Ishte operativ. Që ditën e parë pyeti:
- Ku punojnë forcat e punës?
-Në korrje gruri.
Urdhëroi dy makina mblodhi administratën dhe vetë shkoi në krye të punëve. Kështu veproi çdo ditë.
Ku janë kombajnat sot?
-Në Brusnje. Makinat dhe administrata shkonte ku punonin njerëzit dhe nxirje buka e gojës. Vetëm pas ca muajsh erdhi urdhëresa ,që Abdyl Këllezi hiqej nga drejtor ,çuditërisht dërgohej të furnizonte me naftë automjetet e fermës. Më datën 4 shtator Abdyl Këllezi arrestohet. Abdyl Këllezi ish-ministër dhe zv/kryeministër i Shqipërisë në vitet 1945-1975, i ekzekutuar me pushkatim në vitin 1976 si "armik i popullit. Atë ditë vjeshte e thirrën si zakonisht.
-Të kërkojnë te karburanti. Ish-anëtari i Byrosë politike morri çelësat e cisternës,xhaketën e hollë dhe dolli nga pallati .Mirëpo bc e degës ishte fshehur pas pallatit të parë ku ishte edhe rruga. Aty i hodhën prangat lexuan akuzën në emër të popullit , ndërsa anëtari i Byrosë politike shikonte për të fundit herë banesën ku kishte lënë,bashkëshorten ,tre djemtë, mbesën e vogël 10 muaj dhe nusen e djalit. Një ditë të vitit 1976 buzë-mbrëmje fronti thirri një mbledhje për të lexuar një nga të shumtat buletine, që përcilleshin në popull direkt nga udhëheqja e lartë. U thirrën edhe familja e Këllezit ndërsa i deleguari lexoi buletinin ku flitej se Abdyl Këllezi ishte pushkatuar. Bashkëshortja dhe djemtë mbajtën një qëndrim burrëror.
Unë i kam njohur në internim tre djemtë e familjes Këllezi. Nusen e djalit Marjetën dhe Holtën e vogël dhe më pas Dorianin ,që lindi në atë qytezë të vogël. Për këtë familje fisnike është folur gjatë. Qëndrimi i tyre atje ka qenë i pashembullt .Pasqyra e punës dhe qëndrimit të tyre na rrëfen lëndën që ka dhuruar tek ata Zoti ynë. Ndrit pasqyra. Tek shpirti i diellit. Unë do t’u rrëfej atë që ata e kanë bërë pak ose aspak nëpër medium. Marjeta, Leoni, Ylli arrin të realizonin nga dy-tre norma në ditë në punët më të vështira siç ishte qilizma,hapja kanali etj. U ngrinin normën. U ngritën normat,mirëpo ata të tre arrinin të bënin nga tre norma në një ditë. Në këto kushte u rritë edhe Holta Këllezi në atë qytezën e vogël ,që zgjerohej buzë lumit. Çapkënia vajzë. Mësuesit u vunë përpara një dileme të madhe. Ç’duhej bërë me këtë vajzë të shkëlqyer?
10 ishte pak nga njohurit e saj që i dhuronin të dy prindërit.
Marjeta Kellezi ka Studiuar në Universiteti i Tirane .Fakulteti i shkencave te natyrës .Dega fizike. Lindur më 1952.

4.
Holta Këllezi është mbesa e ish-anëtarit të Byrosë politike të Shqipërisë. U lind në bllok. 6-7 muaj shkoi në internim në një nga fermat bujqësore në jug të vendit. Dielli i praruar lind në lindje,ndonëse gjelbërimi zë fill në mërmërin pranverore. 16 vite pra diku në vitet ‘91 më vonë,mbante statusin e të qenit e lirë në vendin e vet. “Kreshtat” përmbi biografin e saj nuk do të njolloseshin më me nënshkrimin:”mbesa e armikut të popullit”.U shkollua dhe sot punon në Kanada.
Disa të dhëna :Ka Studiuar në University of TiranaI.e martuar me Gjergji Vani.Flet Albanian,English,Italian.Lindur më Dhjetor 16.
Përshëndetje Holta
Dua të bëjë një interviste me ty.


1-Pyetja: Ju keni lindur ne bllok por u rritet ne internim. Ç’farë mund të thoni për këtë Kontraste?

Holta Këllezi:
Unë nuk e kam njohur jetën e bllokut, pasi kam shkuar në internim 6-7 muajsh kështu qe nuk kam arritur kurrë te bej dallimin midis këtyre jetëve. Unë njoh vetëm një jete fëminore, atë të internimit.

2-Ju keni shkuar ne internim rreth 7 muajsh dhe u larguat ne vitet ‘90.Si ishte jeta ne internim?
Jeta në internim ishte e vështirë sidomos vitet e para te fëmijërisë i kujtoj si tepër te vështira dhe jo në perspektiven e jetës së gjithë familjes sime por në perspektiven e një fëmijë që mundohej të kishte një jetë normale, por që në CD hap i bëhej me dije, që ishte jo si gjithë të tjerët.

 3-Ju u kanë mohuar të drejtat si nxënëse e dalluar a mund të thoni disa raste...

Ishte pak e vështirë ta kuptojë pasi në moshë të vogël nuk arrin të perceptosh pse ti duhet të jesh ndryshe nga të tjerët. Mbaj mend, që deri në klasë të parë asnjë fëmijë s’luante me mua dhe jo se nuk donin por sepse prindërit kishin frike ti lejonin fëmijët e tyre të luanin me mua .Kur kam shkuar në klase të parë e të dytë, kam filluar të kem shokë dhe ja di për nder mësueseve të mija të shkollës fillore, që u thonin fëmijëve te shoqëroheshin me mua .Me pas duke u rritur kam pasur shoqëri shumë të mirë, që vazhdoj ta mbaj dhe tani.

4-Si e kishit menduar jetën nëse nuk do te hapej vendi ynë drejt Evropës?
Me thënë te drejtën do duket ndoshta pak e çuditshme, po unë gjithmonë kam besuar në ato vite me pafajësinë e një fëmije që po të mësoja patjetër do më jepej e drejta e shkollimit të lartë,kurrë nuk më shkonte ndër mend që do jetoja përjetë në fshat,ndoshta ka qenë një sens i brendshme që më fliste,se di, po kurrë s’kam qenë pesimiste si tip. Nuk më shkonte në mend kuptohet, që do ndodhnin gjithë ato ndryshime por fakt është që shpresa e mban njeriun gjallë ,prandaj ndoshta dhe motoja e jetës sime gjithmonë ka qenë:bëj gjithçka ke në dorë dhe më e mira do të ndodhi"

5-Me se merrni aktualisht?

Aktualisht kam prej vjetësh që jetoj ne Toronto_Canada,jam e martuar me dy çuna dhe punoj ne fushën e stomatologjisë .Jam e kënaqur me jetën time dhe e jetoj jetën ne maksimum.

6-Prindërit tuaj kane vuajtur mjafte dy intelektual u dërguan direkt ne punët e bujqësisë si e kane përjetuar dramën e vuajtjes.

Prindërit e mi janë shume te shtrenjte për mua, sa je fëmijë nuk e kupton se ç’farë kane bërë apo ç’farë kane arritur ne jete .Duke u rritur kam kuptuar më shumë dhe kam arritur ti vlerësoj në maksimum jo vetëm për sakrificat që bënë në jetë por mbi të gjitha për ata çka janë. Dy njerëz të mrekullueshëm që megjithëse sistemi i goditi shume fort nuk ndryshuan po ngelën po ata të mrekullueshëm. Ajo çka vlerësoj më shumë ke ta është qe më mësuan të mësoj ,punoj fort, të jem e ndershme ,të respektoj gjithë njerëzit pavarësisht prejardhjes apo statusit te tyre social,të kem një buzëqeshje në fytyre dhe mbi të gjitha, të mos urrej asnjë e askënd. Kjo e fundit është një arritje e madhe për mua pasi vuajtjet e bëjnë njeriun shumë lehtësisht të urrej. Dua të përmend pak njeriun me të cilin kaloja pjesën më të madhe, të kohës në internim,njeriun që ishte i pari të më dilte në mbrojtje kur dikush më ngacmonte dhe që më përcolli një fortësi mendore,gjyshen time të dashur, që tani s’jeton më. Them se kam qenë me fat, që në jetën time jam rritur nga prindër të këtij niveli dhe nga një gjyshe, që çdo kush do e kishte zili.

Faleminderit Holta.