Mittwoch, 26. November 2014

Kremtim dinjitoz i përvjetorit të pavarësisë së Shqipërisë

Nga SHKA "17 Shkurti" e Badenit të Austrisë

KËNGË, VALLE DHE POEZI 
PËR FESTËN E FLAMURIT  
DHE TË PAVARËSISË SË SHQIPËRISË.

Më 22 nëntor 2014, në organizim të SHKA “17 Shkurti” , në Baden të Austrisë u kremtuar denjësisht Dita e Flamurit dhe e Pavarësisë së Shqipërisë. Atë ditë, në Baden kishin ardhur për të kremtuar bashkarisht bashkatdhetarë nga shtete të ndryshme të Europës dhe nga të gjitha trevat shqiptare. Bashkë me anëtarët e zellshëm të Shoqërisë Kulturore dhe Artistike “17 Shkurti”, kishin ardhur për te kremtuar edhe pëfaqesusesit e ambasadave të dy shteteve shqiptare, të Shqipërisë dhe të Kosovës.

Këtë manifestim e kishin nderuar me praninë e tyre edhe Ushtruesi i detyrërs së Ambasadorit të Kosovës z. Blerim Cani, kryetari i Aleancës Kuq e Zi  z. Krshnik Spahiu, Atasheu Ushtarak i Shqipërise në Austri z. Dedë Prenkaj, Atasheu Policor i Kosovës në Austri z. Bekim Halilaj, pëfaqësuesi i Ministrisë së Diaspores të Republikës së Kosovës z. Zgjim Gashi, përfaqësusei për inegrim i qytetit të Badenit z Peter Ramberger, këngëtari i mirënjohur z. Arif Vladi, aktori i njohur Fatmir Spahiu apo Orhan Bobaj i serialit “Kafeneja jonë”, piktori Gazmend Freitag, shkrimtari kurd Mehmet Zeki Metin, poetet Haxhi Muhaxheri dhe Haxhi Morina e të tjerë.

Pas intonimit të hymnit kombetarë, në skenë doli moderatorja e talentuar Kaltrina Durmishi, e cila ndër të tjera tha: “Është një nder i veqantë edhe për mua që më është besuar drejtimi i kësaj ngjarje të rendësishme, prandaj shfrytezoj rastin qe në emer të SHKA „17 Shkurti“ dhe ne emrin tim personal të ju përshëndesë dhe të ju uroj Festën e Flamurit dhe të Pavarësisë së Shqiperisë. Gëzuar!
Kjo sallë e bukur e Qytetit të bukur Baden nuk e ze dot krenarinë, mallin dhe dashurin qe kemi per Flamurin me shkabën dykrenare dhe atdheun tonë të shenjtë, Shqiperinë.
Njëherësh, duhet falënderuar anëtarët e zellshëm të kësaj shoqerie, të gjithë ata që me ditë të tëra e kalojnë kohën e lirë nepër salla ushtrimesh, në mënyrë që këtu para jush të paraqitën në mënyrë te dinjitetshme dhe të sjellin emocione të veqanta, duke shprehur kësisoj dashurinë e madhe për Kombin dhe Kulturen tone. Puna e tyre serioze ka bërë që keta anetar dhe kjo shoqeri, kudo qe janë paraqitur, ne koncerte dhe festivale, kanë paraqitur fuqishëm vlerat e bukura shpirtërore dhe artistike të popullit tonë.”

Mëpastaj fjala iu dha kryetarit të shoqërisë, z.Tahir Turkaj. Ai, pasi përshendeti të pranishmit dhe i falenderoj ata për pjesmarrjën,tha se 28 Nentori ishte dhe mbetet festa me e dashur dhe dita më e lumtur e jetës, sepse në ketë ditë të shenjtë u shpall mëvetësia e Shqipërisë, e shtetit për krijimin e të cilit u bën shumë përpjekje dhe sakrifica. Prandaj, ne që nga mengjesi jemi në këmbë duke bërë gjithçka është e mundshme që jut të ndjeheni sa më mire dhe të kënaqeni sa më shumë. Ndaj, duke ju dëshiruar disponim të kënshëm, po e p e prfundoj me vargjet e Fishtës sonë të madh dhe mesazhin e tyre te qartë: “Sa t’kam frymë me ligjerua / Dhe sa gjall në jetë unë jam / Kurr Shqypni s’kam me t’harrue / Edhe n’varr me t’permen kam!”.

Po ashtu, më fjalë rasti u paraqiten edhe perfaqesues diplomatik e politik dhe mysafirë të tjerë, si: Blerim Cani, Dedë Prenkaj, Bekim Halilaj, Kreshnik Spahiu, Zgjim Gashi, Peter Ramberger, Fatmir Spahiu etj. Kurse piktori Gazmend Freitag ia dhuroj publikisht krytarit të SHKA “17 Shkuri” z. Tahir Turkaj, një portret që ia kishte bërë me shumë mjeshtri. 


Program i pasur artistik 

Anëtarët e SHKA “17 Shkurti” kishin përgatitur për të pranishmit një program shumë të pasur e të larmishën kulturorë dhe artistik, me këgë e valle dhe recitime. Falë punës së vyer të koreografës z. Diellza Turkaj, valltaret e kësaj shoqërie u paraqitën me sukses të lakmueshëm para të pranishmive. Puna e sukseshme e koreografës u dëshmua veçanarisht në  “Vallja e lirisë” dhe “Baresha”. Ishin këto dy valle të pëgatitura mjeshtërisht dhe krijuan emocione të publiku dhe u mirëpritë me duartrokitje frenetike. Ishin djemt sypetrita e vajzat sokolesha me veshje kombëtare, që e pushtuan skenën dhe me fluturimet e tyre të lehta dëshmuan se dine ta lozin dhe e duan vallën shqiptare.

Me mjaft sukses u paraqitën edhe këngët e interpretuara nga grupi i burrave të përbërë nga Valdet Imeri, Afrim Rukolli, Artan Imeri dhe Tahir Turkaj. Po ashtu, paraqitje te bukur me kenget e saja bëri edhe kengetarja Naxhije Nuredini. Por ajo që vlenë të vlersohet është paraqitja mjaft e sukseshme e voglusheve Jonida dhe Adea Aliaj që, me potencën e zërit dhe lëvizjet artistike në skenë, dëshmuan se janë emra që premtojnë.

Mëpastaj u paraqit këngetari dhe artisti i mirënjohur Arif Vladi, i cili kishte ardhur nga Belgjika enkas për ta nderuar këtë manifestim. Këngët e tij epike dhe forma e lartë artistike e interpretimit bënë që ai gjatë gjithë kohës të shoqërohej me duartrokitje nga publiku. Sekëndejmi, në funksion të manifestimit ishin edhe këngët e kënduara nga Nikollë Gjini dhe muzika e bërë nga Hamdi Hyseni.


Kosova, Shqipëria dhe Çamëria.

Njëra ndër pjesët e sukseshme të programit artistik që kishte pëgatitur organizatori ishte padyshim edhe paraqitja e dinjitetshme dhe shumë e simpatike e tri voglusheve që deklamuan poezi të zgjedhura të poetit Haxhi Muhaxheri. Ato te veshura me pedantëri me veshje kombëtare, jo vetëm që arritën të përcjellin fuqishëm mesazhin e poezive, por krijuan emocione në sallë.

E para ishte Anjeza Turkaj që recitoj mjaft bukur poezinë “Kosova”. Në vazhdim Liza Idrizaj shkëlqeu me poezinë “Shqipëria”, kurse poezinë e tretë me titull “Çamëria” e solli fuqishëm për të pranishmit Agnesa Hasi.

Përfshirja dhe paraqitja e poezive në ketë manifestim ishte befasi e këndshme edhe për vet autorin Haxhi Muhaxheri, që ishte zyrtarisht i ftuar për të marrë pjesë si mysafir. Ai me ketë rast tha se vërtetë ndjehej i nderuar dhe njëkohësisht edhe i lumtur që ka njerëz fisnik që e duan poezinë dhe i nderojnë krijuesit letrar.

 
Ata që ndihmuan për mbajtjën e manifestimit

Të organizosh dhe të mbash një manifestim kulturor në mërgim, veç faktit qe kërkohet të kesh vullnet te mirë dhe duhet bërë shumë mund, nevojitën edhe mjete material. E dihet se shoqeritë dhe shoqatat kulturore nuk kanë ndonjë fond të lakmueshëm dhe rrall herë pëkrahen nga institucionet shtetrore. Por, SHKA “17 Shkurti” ia ka arritur të organizoj dhe të mbajë me sukses manifestimi falë ndihmës dhe bujarisë së treguar nga njerëzit e vullnetit të mire dhedonatoret.

Kesaj radhe kontributin e tyre e kane dhenë firma IAT e vëllezërve Basri dhe Esat Miftaraj, Firma Blakaj Fenster & Türen, me pronar z. Ylli Blakaj, Loshaj Bau me pronar z. Flamur Loshaj, Emini Fenster &Türen GmbH me pronar z. Isamedin Emini, Merkur Versicherung nga z. Musa Elshani, Loshi Reisen, Maloku Reisen, Luli Reisen, Bici Com dhe Alba Copy me pronar z. Gjevat Balaj. Realizimin e manifestimit e kanë ndihmuar edhe miqtë e shoqërisë Mete Lajqi, Lulzim Podrimqaku, Zenun Gashi, Arben Suhogerlla etj.

(h. m.)

Dienstag, 25. November 2014

Adem Istrefi

Adem Istrefi, lindi me 14.3.1942 në fshatin Strellc i Epërm të Pejës. Në moshën 14-vjeçare u largua nga vendlindja për në Shqipëri(1956). Studimet e larta i kreu ne Universitetin e Tiranës (dega Gjuhë e Letërsi shqipe). Ndër të tjera ka punuar edhe si redaktor në revistën "Nëntori ".
Është ndër poetët më të shquar shqiptarë. Publikimin e vëllimeve të tij poetike e nis që në vitin 1967 me "Net Kosovare" për të vazhduar më tej: "Mëngjesi i së nesërmes" (1969), "Dritaret e fjalës" (1972), "Gjerdan lirie", (1977), "Pasha këte dhe" (1982), "Në shuplakë të ditëve shkrova" (1986), "Një zog midis meje e diellit" (1989), "Pa therra në fyt" (1995) "Arti i vdekjes bukur" (2004)
Kurse në prozë është paraqitur me romanet "Lëshoma hisen e diellit" (1984), "Lemeria" (1992), "Kallukanxha" (2001), "Nganjëherë bëja me sy vdekjes" (2004), "Askundia" (2004) dhe më pëmbledhjën e tregimeve me titull "S'mund t'i lija pa folë" (1989).


Poezi nga Adem ISTREFI

SONTE KJAVA PËR TY, SADRI AHMETI ! 

Cingërroi zilja e telefonit
apo dëgjova zërin tënd?!

1.
Nga largësitë m’u bë se po më vinte ai zë
pak i trëmbur, tel i dridhur mallit
në këtë kitarë të vonë nate...
Vetëm zëri yt mund të më thërriste kështu
si gjithmonë e në të gjitha kohët.
Këtij zëri s’mund të mos i përgjigjesha
edhe në hjekë shpirti.
S’mund ta besoj se t’u lig ORA
e vdekja të gjeti gafil.
Ti gjithmonë ke qenë një hap para vdekjes,
gjithmonë je tallur me të kur të ndiqte
e ia lije puplat në dorë.
A mund të kapej rob e të bëhej rob
njeriu më i lirë ndër tw gjithë liridashësit!
Paj cok jo, bre Sadri Ahmeti!

2.
S’të mbaj mend kurrë duke qarë,
po gjithmonë duke qeshur më del
her si fëmijë i qeshjes e her zot i përqeshjes.
Edhe atëhere kur shkruaje poezi
me ata gishta të KRITË prej të ftohtit:
Shkruaj një vjershë e digje atë fletë
që t’i shkrije pakëz duart
në atë flakëz xixëlluese e tym të saj,
që të mund ta rishkruaje prapë atë poezi
dhe prapë më ndryshe...
Aiiih ! sa ftohtë që kishe, si të kërcitnin dhëmbët,
e ti lapsin assesi s’e lëshoje nga dora.

3.
Prandaj po kjaj për ty
e u mbusha sonte në vaj,
po kjaj tash për atëherë...
S’di sa herë ishe vrarë mbas shpine,
s’di sa herë mbas veshit
në atë udhëtim të cmendur, mizorisht të mundimshëm
Dhe ti shkruaje e rishkruaje
me ata gishta TË KRITË
atë poemë për MASAKRËN E TIVARIT...

4.
(Tremijë djem Kosove atëbotë u vranë.
U vranë me plumba, u therën me bajoneta
në atë plojë gjaku,
midis ullinjëve e detit të Tivarit.
Deti u bë i kuq dhe u mbulua me plisa
të bardhë
në atë prill komunist të vitit 1945.)

5.
Sonte dua të mos harroj asgjë,
gjithcka dua të kujtoj,
pse ishe i vetëm mbi atë sukë
a mbi atë KËRSH TË GJOBALAJVE
e pse qeshje ashtu,
sikur rrokoteleshin shpatinës shkëmbinj
potershëm me rrokullimë rroposëse
e lëshuar si shkundullimë...

6.
Ishe vetëm dhe s’ishe i vetëm.
S’di a e qerasje ti vdekjen me një gotë raki,
apo të qeraste ajo ty me një kërcënim
kur i thoje se edhe vetë të madhin Zot
do ta bëje me qeshë,
pa e giciluar aspak...
Dhe vdekja merrte këmbët në krahë
dhe ikte e lemerisur atëbotë,
atëbotë kush mund ta ndalte qeshjen tënde!...

7.
S’u mësokam se s’u mësokam pa ty,
Sadri Ahmeti!
Thash si për vete e s’munda ta mbaj
Coll për vete,
Si në këngët e majekrahut e lëshova piskamën:
O gjithkah zdrit ky sy-diell
në fytyrë të kësaj toke
njeri e bir njeriu kurrëmë s’do të vijë si ti,
kurrëmë si ti s’do t’i gëzohet shkrepjes së diellit
e shkrepje buzëqeshjesh të shkrepë
si njëmijë hyjni,
sidomos kur dilje hovshëm
prej dallgëve të detit
e deti sikur të falej te këmbët...

8.
Sonte mund të them dhe do të them
se s’kam parë njeri tjetër
aq marrëzisht me detin të dashururar,
të ngjajë me bir të tij
e vetë hyu i tij sikur të ishte,
vetë kripa sikur qe krijuar prej qeshjeve të tij.
Asnjë zot e asnjë dreq e bir dreqi
s’mund të ishte shpellë e pafundme si ai.
Në shpella të bjeshkëve i pat ngujuar
dhitë briarta bashkë me zanat,
me zanat bënte dashuri natë për natë
e ditën i vizatonte ku të mundte,
ose në ndonjë letër të bardhë,
ose në ndonjë lëvore peme, a lëkurë dashi,
në ndonjë gjethe që ia sillte era,
në ndonjë faqemuri, a xham dritareje,
ose edhe në ajër...

9.
Ditë për ditë i bënte edhe më të bukura
ato nuse të tij,
u jepte shpirt nga shpirti i tij,
u lëshonte rreze hijeshie
e i bënte si të ishin të gjalla
e pak si të trëmbura nga zgjimi i një ëndrre,
sa gati luaje mendsh prej kësaj bukurie
e të ndalej fryma,
fryma mund t’i ndalej edhe vetë Zotit,
të shituar prej kësaj bukurie,
perritë e parajsës do të uleshin në gjunjë
t’ua lanin këmbët...

10.
Sonte kjava për ty
që na ikën e mbetëm pa i kërcyer
këto zjarre dëllinjash
edhe në këtë natë vere...
Dhe s’di pse m’u kujtua, s’di pse më thoshe
se kemi vetëm nja pesëmijë vjet njohje
e asnjëherë, asnjëgjysmëhere s’u grindem
dhe mbetem se mbetem
pa bujtur në ndonjë Shpellë të Vuthajve
që të kuvendonim si ai malësori legjendar
me kreshnikët Mujë e Halil
e të pinim verë mjalti
bashkë me ta, si viganët e mocëm ilirë,
më të mocëm se hëna
e vetë dreqi kur zbriti nga qielli...

11.
Ndonëse nuk u lindëm qw të dy binjakë
e që të dy në Vuthaj e në Strellc njëkohësisht
kujtonim se në gjinjtë e një nëne
patëm pir tambël
dhe vjershat i firmosnim me firmën ADISS-ASSA
e veten e conim në katin më të lartë të qiellit...

12.
Gjithë kësaj nate e deri në zdritje të saj
m’u shfaqe herë në ecje të ngadaltë
e herë në ikje të rrëmbyeshme me vrap.
Me sa zë që kam mbeta duke thirrë:
Ndalu, ku shkon... Ku shkon Sadri!
Dhe ti si gjithnjë shkrep një buzëqeshje,
si gjithnjë më thua
se drejt ardhmërisë je nisë,
se prej andej ke ardhë
e atje është rrojtja jote...

Prill 2011.



KU JANË LIRIKAT E MIA?...

Ku t'i kërkoj?
Kush m'i vodhi?…
Në petalet e luleve aromë-dehëse mos kërko,
As në flokët e pakrehuna të shelgjeve nuk i gjen.
Në ujëvarat e bardha shkumbë jo, nuk janë.
Me cicërimat e zogjëve nuk janë përzi.
Lirikat e mia nuk janë cicërima.
Nën kapuçin e bardhë janë thinjë,
Në tela me gjemba janë mbërthye,
Në zgavrat e çiftelisë janë strukë,
Nëpër rrugët e vorreve janë shkelë,
Në thinjat e zemrave të nanave janë kacavarë,
Në buzët e gjakosura të fëmijëve janë gri
Dhe në besimin tim janë shkri.

 

BATO

Ka dy mijë vjet që gdhend me sqep
një shqiponjë gurin
e s'e shkruan atë emër…
Qiell e diell të Ilirisë përthekohen në të e
s'mbahet jashtë tij asnjë këmbë dhe,
asnjë fije bari, asnjë gurrë uji e grusht guri,
as dy gisht re s'kanë ku të kërcejnë,
ku të lëvizin s'kanë prej shigjetave e
thekamës së njëqind mijë zërave:
Vdekje vdis! Romë ikë! Largomu sysh!
Vdekje perandorive dhe vdekje perëndive!

Dhe tash sillmani një vreshtë-verë ta pi,
im vëlla qenka bërë prapë me djalë
dhe që të shtatët Bato i thërritka.

 

LOJË QENÇE

Unë i flas si njeri, ai me gjuhë qeni flet,
qençe leh, atë gjuhë di.
(Këtë gjuhë kurrë s'e mësova)

i ziu unë sa i humbur mbeta!…
Derrit s'po di t'i them dajë
dhe copa eshtrash s'po di t'i lëpij,

i ziu unë që mbeta njeri
dhe qençe të leh s'po di dhe s'po di!…

(S'di sa mijë vjet dhe këtë gjuhë s'e mësova.)

 

URTIA E PESTË

Ti në daç thuaj mik
atij që për çdo fjalë tënde rrah shuplakë
e për çdo fjalë tënde thotë është e artë…

 

URTIA E SHTATË

Edhe nëse je më i miri i gjithë poetëve,
do të vijnë të tjerë më të mirë se ti!
Kurrë s'ka fund urtia, baco!

 

SYLARUSHJA
(Këngë pleqërishte)

Po të ish shpirti kalavesh me rrush,
kokrra-kokrra do të ma kokrronin
ato gra që më patën dashur…

(Mos më thoni a i deshe
edhe emrat ua mban mend)

në sofër të këngës asnjë s'e shtrova,
mjaltë e qumësht gjatë nuk pinë,

sylarushja bardh' si bora
shpirtmjaltë, mjaltë ndër hoje

m'u shtrua në sofër, më s'u ngrit
dhe më piu ditë për ditë.  



POEMË PËR LUMIN LOTONË 
DHE POEZINË NË SHISHE

…Më lotoi loti i nxehtë në shuplakë të dorës e shuplaka m’u dogj si prej  
       prushit të bungut, po s’di se kur ky lot do të lotojë prapë në LOTONË…

U desh vetëm një terig i lehtë ere
që fërfëriu si me krahë pëllumbi
mbi ujërat e këtij lumi të huaj,
u desh dhe kjo gjethe lundruese
që ma përkujtoi atë fletë fletoreje
dhe të mbushem prapë me frymë lirie,
me frymë hovi e zërash pickues,
bërtitës ngado, ngado të rrëmbejnë,
të çojnë ku s’të çojnë e të kthejnë aty ku je… 
Befas mbi atë gjethe të praruar vjeshte
u lëshua butazi një zog
e sikur shkroi diçka mbi të me sqep,
(asi zogu kurrë s’kisha parë)
dhe befas nisi flatrimin mbi kryet tim,
(them se duhej të ishte shpirti i një vajze
që e desha si askënd tjetër e më kurrë s’u pamë.) 
Po ky zog, pse kaq befas iku e u largua,
pse dhe pse?!
Në sy-ndjekje të tij ndejta gjatë
e si pa sy mbeta.
E ai sikur po më merrte me vete si këtë gjethe
që po vërtitet si grykën e një vorbulle qiellore.

                                  ***
Si kjo gjethe dridhet e përpëlitet e pëlcet kujtimi
dhe kujtimet i lkehem në shpinë
e i kërcej kaliqafë e dyh mbas tij…
Se u bënë e shkuan si hije
njëzeteshtatë vjet që lundron ajo shishe
që lundron e përplaset me dallgët e ujërave
e s’kam si ta di se në cilin det
ka humbur,
s’kam si ta di se në cilin bregdet
ta gjej…

Ajo shishe ndoshta mund të mos gjehet kurrë
n ndoshta mund të gjehet mbas tremijë vjetëve,
Nuk ndryn brenda asnjë të fshehtë
si në përrallat e Njëmijë e një netëve
as të fshehtën e krijimit të zbuluar prej nesh.
Brenda saj ka vetëm një fletë fletoreje,
shkruar mbi të vetëm pesë vargje,
shkruar a gdhendur nga pesë poetë,
më të krisurit në të gjithë rruzullin,
më të çlirtit dhe më poetët se gjithë poetët
në atë çast,
në atë cast që ndriste e nxiste
mendimin përthekues të të gjitha fjalëve
vetëm në një varg,
si në atë vargun – poemë
“Kanë nxanë vend yjet vajin për me ndie.”

(Dhe vargun e parë e shkrova unë,
dy vargjet e tjera vëllezrit Buçpapaj,
e prapë dy të tjerat sivëllezrit Aliaj.)

           ***
Dhe ajo ditë ishte ditë vere.
Në rrezet e asaj dite
Sytë sikur i pinin të gjitha ngjyrat e bukurive,
bukurive e dashurive që ndez
ky lumë mahnitës,
kësi lumi kurrkund tjetër s’gjen në botë,
se ky lumë sikur është vetëm pikla vese,
sikur është krijuar prej lotëve të dashurisë,
të ndonjërës prej zanave motra,
mbasi amën askush s’ia di,
ose ndoshta është krijuar
prej perëndisë BIND
të dashuruarit të çartur me zanat motra
që të shkrihej tërësisht mbas tyre
e t’i kundronte ngeshëm, jo vetëm
pranë krojeve,
po edhe kur të laheshin në ferk të dritës,
pa u lëbardhë mirë drita e në natje herët
e kur të zhyteshin në ujërat kristalore
e mbi shkëmbinj pastaj kur t’i krihnin flokët…

    ***
Po motrat zana, si na shituan ashtu asaj dite!
Se vetëm te ne sikur i patën sytë
e të shituar prej tyre mbetëm krejt.
Turravrap katrritheshim rrasës shkëmbore,
rrasës së thiktë që si thikë e therte qiellin.
Turravrap ngjiteshim gjer në cikol të shpatinës
t’ua rrëmbenim prej duarsh shekat me tambël
e tamblin ta pinim me një hurrpamë
siç pat pirë Muji e u bë kreshnik
se s’mund të ishte tambël i dhisë briartë
dhe s’kish sesi tambël gjiri të mos ishte…

      ***
Dhe rrasës shkëmbore
rridhte e rridhte një rrëkezë e hollë tambli
dhe me sy e ndiqte perëndia BIND,
i ulur cuc mbi atë shkëmbin mes lumit
që ngjasonte me një anije LIBURNE.
Dukej se po bindej edhe vetë
se ishte më pak i perëndishem sesa ne
e për të sikur po na vinte keq…

         ***
Po edhe ngenë fort s’ia kishim atij,
se patëm rendur imshtave gjithkah,
gjithkah ku kuqëlonin e të shkrinin luleshtrydhet
edhe pa i afruar te goja,
gjithkah i mblidhnim e i tejshkonim
në fije bari si rruazat në pe
si rruazat në pe i bënim vargje…

Dhe më pastaj mbetëm në gjuajtje të troftave,
dhe më pastaj në pjekje të tyre, mbi tullë,
dhe më pastaj s’di sa shishe vere rrekëllyem
te ajo zallina e gjirit të lumit
që ka një shkëmb krejt si sofër.
aty atëbotë e shkruam edhe atë poezi,
prej aty e lëshuam atëbotë
atë shishe për lundrim.

Në atë lundrim kaq vite kam mbetë…

            ***
Pa frymë mbetëm kur e lëshuam
atë shishe- anije ujërave të këtij lumi,
pa frymë mbetëm dhe kur brohoritëm pastaj,
pastaj kur brohoritëm kreshnikisht
të gjithë përnjëherë
e gjithsecili kujtoi se si atë varg të tij
askush më e kurrë më
nuk do të mund ta shkruante.
O pasha syrin e këtij e këtij dielli që zdriton!
ky zog që m’u shfaq e më iku pastaj,
s’mund të jetë asnjë zog tjetër,
vetëm ai i lumit LOTONË
që këngëzonte bashkë me lumin
kur zhytej në ujërat e tij
e shpejt dilte e mbi shkëmbinj rrezitej,
mbi shkëmbinj sqepin kruante,
sikur të ishte vetëm ai perëndia e këtij lumi
e vetëm fishkëllima e tij duhej të dëgjohej…

    ***
Lumi LOTONË le të zdirgjet tëposhtë,
unë s’mund të mos ngjitem edhe një herë
përpjetë brigjeve të tij,
s’mund të rri pa dalë edhe një herë
atyre bjeshkëve të mallit tim…
ç’mbetkan skllevër të këtij lumi! 

Fundvjeshtë, 2009