Donnerstag, 13. August 2015

Lulzim Breznica

Lulzim Adem Breznica ka lindur më 18 Dhjetor 1978, në Podujevë. Shkollën fillore e ka kryer në "Kongresi i Manastirit", Gllamnik, Podujevë. Shkollën e mesme të Përgjithshme e ka kryer tek "Aleksandër Xhuvani", po në Podujevë. Në vitet 2000-2004 ka përfunduar studimet e larta në Universitetin e Prishtinës, Fakulteti Filologjik: Dega Gjuhë dhe Letërsi Shqipe.Nga vitet 2003-2010 ka punuar si IT Technician në HQ KFOR, Film City, Wireless Edge Solution, Kosovë. Flet disa gjuhë të huaja, si: anglisht, frëngjisht, italisht, kroatisht dhe rusisht.
Aktualisht punon me misionin ISAF NATO, Afghanistan. Ka botuar librin me poezi "Klithme për dashurinë " në Tiranë.



Poezi nga Lulzim Breznica

NË PAZAR

Bënte mot i ftohtë,
 Këmbët ngrinin rrugëve...

Dola në Pazar
 Të blejë një palë çorape.

Te shitësi i parë
 Pashë të varur, kokën time...

Seç më zuri makthi...
 Nëpër botë, nëpër kohë
 Ika pa kokë!

O Zot,
 Ç’po ndodh kështu me mua?
 Edhe pa kokë, jam gjallë…!



DILEMË

Nuk jam unë
 Ai pranë dritares,
 Është një zog me krah të thyer
 Në hapësirë thërret Qiellin.

... Nuk jam
 Homeri i brigjeve të Egjeut
 Që u foli shekujve
 Për Helenën e bukur
 E asnjëherë s’e kishte parë.

As Dantja
 Në rrethin e nëntë zjarreve
 Nuk jam
 Beatriçja me fanar në zemër
 Kërkon përqafimin e dritës në përjetësi.

As Petrarka
 Me sonetet e dhembjes tej varrit
 Edhe pse
 Laura në heshtje
 I dëgjon e qan.

... Në dritaret e shpirtit
 Po ai zog
 Me krah të thyer.

S’po di ç’po ngjanë me kujtesën e thinjur
 S’po di, a unë jam ti, a ti je unë
 Klithja ime....?!



EPITAF

Te një guri i bardhë në këtë natë pa hënë
 Afrohem si një hije dy fjalë për t`i thënë
 Këtu pushon gjatë ky trupi im pa vlerë
 Që vdiq atë botë qysh kur kishte lerë.

Në këtë natë të errët i shkruaj epitaf
 Fshehur si një humbës në fytyrë me plaf
 Trupit të mjerë që asgjë s’dha për Atdhe...
 E që rronte i vdekur tërë jetën mbi dhe.

“Mbi këtë gur të bardhë korb i zi do rrijë
 Ta glasojë gurin çdo ditë që do të gdhijë”.



TË PRES

Të pres,
 Përgjumur të pres
 Si agimin që dita pret të zbardhojë
 Si nata ku yjet në qiell rrinë
 Si zjarri në dimër kur ngrohë shtëpinë
 Si ujin që bima pret të mbijë.
 Të pres
 Si nëna në bark që pret fëmijën.
 ...
 Po të shoh duke ardhur
 I ndjej hapat e tu
 Korridoreve të shpresës...
 Të ndjej në ajrin tim
 Kah merr frymë,
 E lodhur nga etja.
 Me duar e këmbë përpëlitesh...
 Ta çanë rrugën,
 Re të turbullta mizore t’kanë zan’ pritën.

Të ndjej duke ardhur
 Në buzëqeshjet e fëmijëve,
 Në trenat e dashurisë së luleve e gjetheve
 Në agimin e ditës që po vjen plot diell
 Në sytë e vashave tè kroit i fshatit tonë.
 E veshur në të bardhë
 Engjëll, je duke ardhur...

Në dritaret e shpirtit tim
 Pritja nuk matet me pëllëmbë.



NËSE TI NUK VJEN

Nëse,Ti nuk vjen as edhe këtë natë
 Pritja do të nxjerrë shkumë të valë
 Do mbytet lakmia vetmisë së ngratë
 Shpirtit myshqet do gjethnojnë pandalë.

Kënaqësinë do ta mbulon pluhur harrimi
 Vetëm shenja thirrje do të mbesin kujtim
 Do të mbetet çasti gotë e thyer durimi
 Pasioni për buzën tënde kërkon gjakim.

Nëse,Ti nuk vjen as edhe këtë natë
 Do të bëhem Tokë...me dëshirën time
 Parmendë të ngulet mbi gjoksin e thatë
 Të dalë kjo llavë vullkani nga zemra ime.



MES DETËRASH

Natë të frikshme!
 Notoj në detin e kripur
 Një varrë më kullon
 Kuq

Frymoj në detin e trazuar
 Nuk di
 Ku do të zbardh
 Peshkaqenë të tërbuar
 Sillen vërdallë
 Kafshojnë.

Mbijetoj në detin e zi
 Larg
 Shihet breg i ëndrrës
 Përfytyruar që e kisha
 Një jetë të tërë,mes detrash.



ATDHEU IM

Erërat na mashtruan..
 Dhe hynë në thellësi
 Damarëve
 Të tokës tënde.

Të lëruan
 Pëllëmbë për pëllëmbë,Atdheu im..
 Me parmendën e së keqës
 Derisa gjetën
 Letrat e dashurisë
 Që t'i shkrova
 Fshehurazi një nate të vonë.

Më goditën ,Atdheu im,
 Rrobat m'i lanë varur në lisa kujtimesh.

Më përzunë nga lindja,
 Lulet e mbledhura në dorë
 M'i vranë të njoma.
 Mbeta zemërplastë
 Nëpër udhëtime
 Me mykun e shtresuar të mallit.l

Andaj sonte
 Këlthas ashpër
 Pse s' po mund të të përqafojë..?
 Të paktën në ëndrra.



MË FAL ATDHE

Më fal
 Që s’ktheva mbrëmë!
 Kohë e keqe mori...

Gurët lëvizën fushat
 Fryma u nda...
 Nuk kisha ku të vdes
 As të marrë frymë.

Ku mbetën rojet e bjeshkës?
 Kah shkuan erërat...?!
 Ua lash
 Në besë Atdheun!

Tash në duar mbaj
 Një grusht dhè të huaj
 Dhe flas me veten...

Më fal Atdhe
 Q ë s’bëra asgjë për Ty
 Për Plisin.

Vallë,
 A do të më lajë Drini i Bardhë? !...



KËNGË PËR LUMIN

Oh,
 Lumi i ëndrrave të mia
 Ç' po ndodh kështu me ty ?!

Kah po të derdhet
 ajo rrjedhë e kthjellët?!

Në cilën rrugë po të çojnë?!
 Erërat e dallëdisura,!..

Ku do te pinë ujë..
 Zogjtë e etur të qiellit tim?..

Kush do ta njomë?..
 Hijen e tokës sime shterpë..

Të pata thënë, lum Lumi
 Kaherë,të pata thënë
 Nuk u zihet besë
 Premtimeve të erës..
 ... as kalorësve të natës.
 E ndjen
 Hunj nate po ngulen në gjirin tënd të butë
 Po ta ndryshojnë
 Rrjedhën e vjetër.

Lum Lumi
 Ti qanë atje
 Diku
 Kullë digjet flakë..



ËNDËRR E ZGJUAR

Akrepat në mur shënjojnë në dymbëdhjetë
 Nata ra, Ti nuk je sonte këtu me mua
 Shumçka është ndryrë dhe tretë
 Në agoni rrjedh lum a zgjuar veq përrua.

Akrepat ia prishin qetësinë kësaj nate
 Në pritje të diellit luhatet barkë në kujtime
 Lart shihen yjet, poshtë as shkallë as fate
 Veq shkumë deti që mbi rërë nxjerrë lëngime

Kurrë s'munda t'ia kuptoj heshtjen lumit
 As zemërimin e detit që shkumbëzonte shkak
 Ç' lum a përrua je,që më ndize shtratit
 Apo vetëm ëndërr lirie, e trazuar në gjak.



FOTOGRAFIA E KOHËS SIME

Koha ime,
 A po e sheh
 Si t’u paskan zbardhur flokët...
 Si t’u paskan shterur sytë prej mallit?

Fjalët në kornizë janë ndryrë....
 ...në heshtje bisedojnë me duar
 Shurdhmemec
 Me hapat e drunjtëve nën krahë.

E sheh
 Sa shumë ujë paska derdhur bjeshka
 Sa gjatë
 Vrapove nëpër ditët e shpresës
 Me dhembjet e dendura
 Të burgosura
 Në qelitë e nëntokës...?

Valë kujtimesh po ndrydhen
 Në dhëmbë harrimi, po flakojnë...
 Cili nga ne do t`i mbledh ato frute
 Që kanë mbetur në degë
 Të pa krimbura?!

Koha ime,
 Nuk di ç’po ngjan me ne
 Cili po e mban njëri tjetrin në duar?

E dëgjon?
 Jo, nuk frynë erë Veriu
 Koha ime frymon
 Me mushkëritë e dergjura stinëve....

Vallë, kush do ta pagëzoj nesër
 Ylberin e lindur në qiellin tim?!



HARRIMI

Është diku
 Një shtëpi e vetmuar
 Buzë brigje kohësh...

Pragun
 S’mund t`ia shkelësh këmbë...

Dera luhatet
 Hapet e mbyllet
 Në krrokamë korbash...

Një zë brenda ngujuar
 Truan...

Thërret dikë,
 Pret dikë...

Të kthehen shekujt!

Qielli derdh shtrëngatë
 Kroi shteron.

Ajo shtëpi
 Është diku
 Në syrin e kohës sime.

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen