Dienstag, 3. März 2015

Alfred Çapaliku

Alfred Çapaliku lindi në Shkodër, më 28 qershor 1952. Debutoi me poezi në shtypin letrar që në shkollën e mesme. Kreu studimet e larta në Universitetin e Tiranës, në degën Gjuhë-letërsi, më 1973.
Punoi arsimtar në fshatrat e Tropojës e të Shkodrës, si dhe në qytet. Është pedagog i Letërsisë Shqipe dhe asaj të krahasuar, në Universitetin e Shkodrës "Luigj Gurakuqi".

Autori Alfred Çapaliku ka marrë shumë çmime për letersi dhe njëherësh është autor i teksteve te këngëve, disa prej të cilave janë berë hite. Mjafton ta përmendim kësaj radhe këngën tashmë të njohur "Xhamadani vija-vija" të komponuar nga kompozitori Zef Çoba, të cilën për të parën herë e ka kënduar Shkurte Fejza.


Veprat e botuara
  1. "Kënga e kantiereve" (poezi), Tiranë,1976
  2. "Për njerëzit e punës" (poezi), Tiranë,1980
  3. "Java pa ty" (poezi), Shkodër,1995
  4. "At Vinçenc Prendushi" (monografi), Shkodër, 1996
  5. " Një javë me perralla" (prozë prë fëmijë), Shkodër, 1998
  6. "Bernardin Palaj" (monografi), Shkodër, 1999
  7. "Tregime për ty" (prozë), Shkodër, 1999
  8. "Muzikë në lëvizje" (poezi), Shkodër, 2000
  9. "Ufoja dhe lulet" (poezi për fëmijë), Shkodër, 2001
  10. "Gaspër Pali" (monografi), Shkodër, 2002
  11. "Alfabeti i munguar" (studime letrare) , Shkodër, 2003
  12. "Ese dhe studime letrare" (studime letrare, ese), Shkodër, 2005  



Poezi nga Alfred Çapaliku


Muzikë në lëvizje

Çiftet përqafuar në shkallaret e shesheve,
 Si akrepat e orës në çast të tingëllimit,
 Nëse një ditë ndahen, nëse një natë s’shihen?

Bëhen fotografë të verbër në qytet,
 S’mbështeten asnjëherë mbi shkopin e urrejtjes,
 Armiq të mirë mbesin.

Muzikë në lëvizje është puthja pa u fshehur.

 


Caku

Të vdekurve u veshin këpucë të reja,
 Se duhet të shkelin në udhë pa krye,
 Mirazh shkretëtire në rendje pa fund,
 Pa semaforë e vija të bardha e shtylla,
 Pa policë trafiku e manekinë mode,
 Pa kalimtarë në sens të kundërt si duna,
 Për gjetjen e orës, adresës së saktë.
 Mbi kalldrëme shtruar me gurë sizifi
 Trokasin shojet e ngrëna si patkoj kuajsh,
 Ciasin gomat si në përplasje veturash,
 Thyhet njëqind copash pasqyra e lustrës.

O sa këpucë të reja u shitën sivjet!

Ata shqiptojnë një fjalë ndërkombëtare,
 Non stop-in rraskapitës me theks modern,
 Në maloren si thikë, pa ndalesa biblike,
 Pa pemë, pa zogj lajmëtarë si dekor,

Poshtë lart majtas djathtas para mbrapa – qiell,
 Me engjëj merramendës, me djaj rrëshqitës,
 Sipas rregullave të qarkullimit të Dantes.
 Shohin dyzimin e tyre mbi pluhur këpucësh
 Që tingëllojnë si një kor antik në boshllëk,
 Gjersa lëkura çahet, këmba rri zbathur.
 I largët është caku të mbërrihet tek Zoti,
 Me labirinthin e shpresës vetvetiu hapur.




Qiej mermeri

Qiej mermeri

pa peshë,
dallëndyshe kundër rrymës
 pa mbërritje,

Pleq ripërtypës kujtimesh
 pa tym,
 Aerobi pemësh bri rrugëve
 pa erë.

E bardha bëhet e kaltër,
 E zeza mbetet pa bojë.
 Zaret janë hedhur,
 Jeta është lojë

Pikat e shiut, lotë virgjëreshe,
 Prishen në shtratin e lumit,
 Avullojnë të mistershme,
 Si britma pa dënesë.

E bardha ngjyhet me të kuqe,
 E zeza ndërron bojë.
 Në kurthin e ditës,
 Jeta është lojë.

 


Djemtë e rrugicës dhe plaku

Ku janë djemtë e rrugicës së vjetër?
 Pyesin rrugët dhe lagjet fqinje.
 Ku është zhurma e lodrave të verës?
 Në pluhur vetëm gjurmët e tyre.

Të bukurit dhe të mirët djemtë,
 Të shkathtit, të pandalshmit ku ikën?
 Një zë, nga pragu i ngurtë i derës,
 Njërëzve u thirri: – Djemtë u rritën!

Lule vilet vareshin mbi derë
 Dhe e ndritnin plakun si fererë.

– Secili djalë braktis murishtën,
 Të gjejë të panjohurën e vet,
 O njerëz të mirë, pas shumë vitesh
 Rrugica do të krenohet me djemtë.

Shpejt erdhi rritja e djemve,
 Do të vijnë të na shohin përsëri
 Dhe do të sjellin me vete,
 Vajzat që kanë marrë me dashuri!

Plaku. Lule vilet mbi derë.
 Në zemrat e njerëzve, djemtë.

 


Lirikë intime

Eja, mbështetemi te pema
 Në vetminë e saj prej druri,
 Te stoli të ulemi, eja
 Në vetminë e tij prej guri.

Nën të njëjtin yll jemi ndeshur
 A mund të rrimë pra të ndarë,
 Si stoli me trungun e heshtur
 Mbjellë shumë vite më parë?

Në flakë vetëtime pashë
 Ovalen dridhëse të buzëve
 Dhe si një magji poshtë saj,
 Gjithçka që në jetë më duhej.

Pastaj gjëmimin, unë ndjeva
 Rininë tënde të përkulej,
 Në çast u hepova si dega
 Dhe gjeta gjithçka që më duhej.

 


Simbiozë

Dy gjysma jete nuk bëjnë një jetë,
 As pjesëtuar nën kryqin e dhimbjes,
 As shumëzuar në iksin e shpresës,
 Të mbledhura me vetveten e mjerë,
 Të zbritura nga maja rrokaqiejsh.
 Njeriu ngjyron si pylli në vjeshtë,
 Dy gjysma jete nuk bëjnë një jetë.

 


Karnavalet

Ditën e karnavaleve të botës
 Maska gjithëfarësh, nën ritëm prej shiu,
 Luajnë kuplete me fund gazmor,
 Kafshë imitojnë, insekte xhunglash,
 Asimetrikisht bëjnë pirueta,
 Për të harrur maskat e vërteta.

 


Njerëzit e gurit

Burrat e kohës së gurit s’ishin të ngurtë,
 Vidheshin me gjethe, u lulëzonin brinjët,
 Zbutnin gjithandej gratë e egra,
 Shpiknin vegla pune me majë, rrumbullak,
 Nuk njihin sistem numërimi për fëmijët,
 Shpellat i thellonin me britma pasioni,
 Përjetonin vdekjen sipas tyre
 Dhe sosnin në skulptura naive.

 


Takim me Vinçens Prennushin

– In memoriam

“Un jam i Zotit! Qiellin a mund ma pritsh?”
Gegnishtja e ndalun jehonte ilirisht
 Dhe kumti flatroi mes yjesh pa u fikun,
 Mbas çastit vdektare sa shpejt kishte rilindun.

Të vinte era lule, i veshun me gjeth,
 Shejtnisht përmbi krye të shndriste nji rreth,
 Në kohën e amshimit nuk ishe dikushi,
 Por ambëlsia vetë, Poeti Prennushi.
 

 
Stina e gëzuar

Si frynin erërat e stinës ashtu mbrëmë,
 Sikur pranvera jepte koncert me tre violinistët
 e muajve të saj,
 Në sheshet e rrugëve dhe periferitë.

Si endeshin të dashurit nën ombrellat gazmore,
 Dy nga dy
 Dhe shpërndaheshin mes blerimit nën ritmin
 e shiut.

Të gjitha këto ndodhën mbrëmë,
 Kur të prisja ndanë një BAR-i
 Dhe emrin ta gdhendja në avujt e xhamit.

_________
Marrë nga portali "Zemra shqiptare"

Keine Kommentare:

Kommentar posten