Freitag, 31. Mai 2013

Biser Mehmeti

Biser Mehmeti u lind në fshati Sefer të Preshevës. Shkollën fillore dhe të mesme i kreu në Ferizaj, kurse fakultetin e Letërsisë dhe të Gjuhës Shqipe në Prishtinë. Gjatë kohës sa ka qenë stundent ka bashkëpunuar me revistat "Zëri i rinisë" dhe "Bota e re" ku ka botuar një numër të madh shkrimesh gazetareske, por edhe krijime të ndryshme letrare. Në fillim ka shkruar poezi për të rritur e më vonë edhe prozë. Është prezentuar në monografinë e klubit letrar “De Rada” të Ferizajt “Katërmbëdhjetë autorë”, i botuar në vitin 1985 në Ferizaj, (të cilin pushteti i atëhershëm  e pati djegur!) dhe në antologjinë “Orët e bardha” të krijuesve të klubit letrar “De Rada” të Ferizajt, botuar në vitin 2001. Në gazetën "Bota sot" ka botuar një numër të madh tegimesh.
Në vitin 2004 në SHB "Vatra" në Shkup ka botuar romanin "Nata pa mëngjes".
Në vitin 2011 në SHB “Rrjedha” në Gjilan ka botuar përmbledhjen me tregime “Katër kalorësit e apokalipsit”
Në vitin 2012 në SHB “Rrjedha” ka botuar romanin
“ Jetë e mohuar”.
Në dorëshkrim ka romanin “ Kalorësi në stuhi”
Jeton dhe punon në Ferizaj.



Biser MEHMETI

ZOGJTË E PËRGJUMUR

shikoj zogjtë e përgjumur
s’kanë vend ku të  pushojnë

ua prenë gjuhën në mëngjes
të mos e zgjojnë diellin

ecin me krah të këputur
rrugëve plot gropa

në vend të foleve
tymi vajton në heshtje



KOHË E MOHUAR

Me gozhda të ndryshkura
Na e ngujuan jetën

Bredhim prej varrit në varr
Vetveten për ta kërkuar

Na dërgojnë në ferr
Me shpirt të dhunuar

Me lëkurën e rjepur
Mbulojmë trupin e pajetë

Jetojmë e jetë nuk bëjmë
Në një kohë të mohuar
Në këtë varr kolektiv
Dielli nuk ndriçon kurrë


RRUGËT PLOT GJURMË DJALLI

Rrugët plot gjurmë djalli
Mbjellin vdekjen e papritur
Në natën pa mëgnjes

Koha rrëshqet nëpër qepalla
Ku një korb i plakur
Këngën e përmortshme këndon

Varrtarët vdesin duke hapur varre
Nëpër fushën e atdheut
Vetë mbesin mbi dhe

Me shekuj presim diellin
Të lind përtej kodrave
Atje ku djallin e ka folenë

Foshnjet nuk guxojnë të rriten
Kur e shohin varrin e hapur
Që i pret me krah të thyer



UJKU M’I HA ËNDRRAT

S’guxoj të zgjohem nga gjumi
Ujki m’i ha ëndrrat

E ndezi kandilin
Hijet dalin nga arkivoli

Mbështillem nëpër unaza
Koha shtatzënë vdes

Qeshi me vetveten
Për gjërat e kalbura

Ngritem e zbes nga kodra
Lumi i shterur hesht

Fshihem nga vdekja
Që troket në derën e thyer



JETËN E VARI NË GOZHDË

Në çdo mbrëmje
Jetën e vari në gozhdë

Korbat krrokasin pa pra
Me duart e lidhura me gjemba

I vdekur pres kalorësit
Të më shpiejnë në ferr

Me zogjtë e ngordhur
Braktisi folenë stërgjyshore

Qentë endacak më vijnë pas
Duke hëngër gjurmët tona

Harrojmë të jetojmë
Në një kohë të dhunuar

S’mund të shpejtoj asgjë
Në këtë ferr që s’përfundon



KORBAT HAJNË GJELBËRIMIN

Korbat po e hajnë gjelbërimin
Pranvera rënkon në pikturë

Të vdekurit i nxjerrin nga varri
Dhe ua hajnë sytë

Në mëngjes e sjellin natën
Koha e humb rrugën

Fëmijët vdesin nga acari
Bashkë me ëndrrat e vrara


Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen