Freitag, 31. Mai 2013

Fehmi Korça

Fehmi Korça i lindur më vitin 1969 në fshatin Gminëc Komuna e Dardanes (ish-Kamenica e Kosovës) Shkollën fillore dhe ate të mesmën e mbaroi në Gjilan,ish-Student i fakultetit filozofikë dega Gjuhë letërsi shqipe në Prishtinë në vitin 1989-1991. I emigruar në Gjermani në vitin 1991.Në Gjermani për pos që ndjeki kursin intensiv të gjuhës gjermane 1992-1993 ,është i kulifikuar ndërkombëtarisht  në siguri të lart dhe punon në Bazën Amerikane.Për momentin është duke i ndjekur studimet në Kosovë dega drejtimi Juridik semestri i -IV-.I martuar babai i dy fëmijve.
Me shkrime mirret që nga bankat e shkollës fillore kurse më vitin 1996 në Gjermani shkroi dramën "Plisi në shtizë " se cilës i bëri edhe regjin dhe u luajt në disa qytete të Gjermanisë . Më vitin 2011 në Tiranë botoi vëllimin poetik "Nuk jam larg" nga muaji shtatorë i këti viti pritet të dalë për botim edhe vëllimi i dytë poetik në Tiranë.



1. Në ikje pa kthim

Diku u tret mendimi yt,
në ikjen pa kthim.
Vonesat i përqafove prore.

Mungesa në dasma
Aty, ku shtrohej buka e misrit.
... Aty, ku kërcehej vallja.
Aty, ku me gjogun tënd,
more gjithmonë “mahramen ”

Na harrove ?

Poret e jetës ishin degdisur.
Nuk i kuptove lajkat gjarpërore,
theve kristalet në galerinë tënde.

Ike,diku në harresën e kohës,
ku rritet cdo stinë pa shpresa.
Këpute lulen e blirit
dhe more me vete ëndrrën.

Shpresat le nën oxhakun e gjyshit,
trashëgim brezash.

Fyellin,armën e mallit
nën sqetull fute.
Lokja nuk të pa,do ta mbyste loti…

-Do t´i bie në pyllin e panjohur !-the
atje ku perëndon,jo vetëm dielli.
Atje, ku perëndon gjithcka
dhe lind malli.

 2. Dua

Dua !
Dua këngë për Flamur.
Dua melodi.
Dua kohën që erdhi,
bashkimin me Ty.
Dua ëndrra të më ofrojnë,
atje ku këmba nuk shkel.
Të zgjasë në përjetësi
bashkimi me Ty.
Dua kohës t´i kthehen akrepat
Dua aromën pranverore
Dua të bredh kryeqytetit
Dua t´i përulem Gjergjit.
Dua bashkimin me Ty,
Mëma ime Shqipëri !
 

 3. Plisi

Plisi në shtizë
skëterrë,bubullimë
Mjerë për ne,mjerë për Atdhe!
Të degdisur në gjashtë degë,
të poshtëruar nga të tjerë.
Njëri jam nga Lugina,
tjetri nga Janina,
nga Tivari e Tetova,
tjetri nga Kosova.
Nuk ndjejnë për fis,as për farë.
Sot shqipëtari është i përcarë.
Kënga e burrit është vaji.
Mjerë për ne mejrë për Atdhe !
Lëkura jonë është bërë gëzof,
shegertët e huaj presin si të duan.
Mjerë për ne,mjerë për Atdhe !
Njëri thotë kam terleme,
njëri kësulë e tjetri plis,
por të gjithë janë shqipëtar nga një fis.
Mjerë për ne,mjerë për Atdhe !
Ulërini e vajtoni !
Dje shqiptari i katandisur,
sot shqiptari i degdisur,
nesër shqiptari i copëtuar,
edhe gjuhën ka për ta harruar…
Mjerër për ne,mjerë për Atdhe !
Plisi në shtizë prapë ka mbetur !
Deri kur ?!
 

 4. Lindja

Skalita fjalën e përbotshme
Rrënjët peshojnë më tepër
se cdo lis në mal.
Vdekjen mos e thirr !
Do vij sikur lindja.
Lindja ime ishte rastësi,apo dëshirë ?
Heshtje,predikim etik mbi moralin.
Kur më solli lejleku ishe e gëzuar,
apo thoshe:Ah,edhe kjo barrë !
Djall o punë si të flas ? Prapë heshtje ?
Nga të gjej të vërtetën,ku fshihet vallë ?!
Në sirtarin e ëndrrave të gjyshes sime,
koha plagët shëron.
Po kur plagët shtohen ?
Ikje në kortezhin e përmotshëm.
Ku mbetem unë,
tek fillimi apo fundi
i episodit jetë ?!
Më gjëmon fjala e nënës në shpirt:
Lindja ka kuptim vetëm në tokën e lirë,
në prag e në sofër,bir !
 

 5. Poeti
(Poetit dhe dëshmorit të Kombit-Agim Ramadanit-Katana )

Ti që u rropate me hijen
pa ngjyrë pa shije,
i dhe ngjyra jetës
solle dhuratë
margaritarë,
lule zambaku
ujitur nga Drini i Bardhë.
Ti që shpalose histroinë,
palë më palë,
thure vargje,
nga ty mësuam fjalën:Nënë.
Ti,poet.
Ti që nuk e ndale penën
edhe kur të privuan.
Të anatemuan në cdo skutë
në dallgët dhe furtunat e jetës.
Ti që i këndove atdheut
me ndjesin e zemrës.
Ti, kandil i ndezur në horizont
Ti, pishtar në histori.
Atdhemëmëdheut i dhe shpirt !


6. Marsi i thyer
Rropollimë e ditve të thyera.
Katrahurë e netëve të errëta.
Katandisje aritmetike
Në mortin e marsit të thyer.

Zhurmë,shumë zhurmë,
Dritë ,shumë dritë
Errësir,sa shumë errësirë
në këtë hapësirë!

Kontrast monoton i koloriteve
në marsin e thyer.
Vërvitet koha e humbur,
rilind dhe prapë vdes shpresa,
kthehet kujetsa.
Ndero dhe kujto!

Mos rënko as në marsin e thyer !
Pranvera do të trokasë sërish.
 

 7. Ndërgjegja

Gjarpri kafshon,lëndon,helmon.
Nga lëkura e tij më lirove,
të falem përjetë o mik!
Gjarpri befason,shokon,bishtron.
Nga lëkura e trashur përjtësisht
më lirove,të falem,or mik!

Gjarpri gëlltit,emër të trishtuar ka.
Të falem o Perëndi,më shpëtove
nga lëkura e gjarprit,
mbeta prapë NJERI!
Edhe gjuhën e helmuar largove
Të pacim për jetë,or mik!

Tik-taku i orës dymbëdhjetë pa pesë.
U kumtua lajmi se kryegjarpri vdiq.
Lum Lumi
a ke patur gëzim më të madh ?
Po,kur u Rilindem prapë
dhe hoqëm lëkurën e gjarprit.

Tani më lejo or mik,të lundroj,
në barkën e ndërgjegjes sime,
në ujëvarën e lotëve të popullit tim.
Të lutem,më lejo ta thërras kohën e humbur!
Do t´i pranoj edhe fyerjet.
E di dikujt nuk do t´i pëlqejë.
Të lutem,t´i hapi vetëm dosjen e X-it dhe Y-nit.

E di !Kundërmon erë e pistë,
e ndrydhur ndër shekuj.
Të lutem,të gjitha masat janë marrë,
nuk do të ketë epidemi apo virus!
Thonë se gjarpri shtatë lëkura ndërron,
dhe prapë gjarpër mbetet !

 
 
8. Vetëm ti

Ti je rreze dielli,
fllad pranveror.
Engjëll,
je flakadan me kurorë.
Je zemër,të kam xhan,
dua të të kem sa më pranë.

Je agimi i mëngjeseve
zjarri i dashurisë
që shuan furtunat
dimirit me acar.
Je Borëbardha e ëndrrave të mia,
të kam xhan!

Je romancë nën dritën e qirinjve,
kitara për ty thur melodi.
Rrugëtimi im i zemrës,
më je ti.
Në udhën e kurorave,
je oqean i pashtershëm
me plot dashuri!

 
9. Potreti

Kërkon hijen time lakuriq në potret.
Nuk dua paragjykime!
Lajthitjet e tua i dua,
kur fshehurazi më shikon
në potretin tim nudo.
Nuk je mëkatare.
Shijoje në qetësi!
Jam piktori e dashur!
Ngrihu nga ky ankth.
Potreti im është këtu
Kontrast koloritesh,ankthi,vepra-
Demonët fillojnë vallen,
mbeta farisht pa mbulojë.
Jeta rropatet hileqare,
djallëzit me ferexhe të zezë
Mëkatar i shekullit të ri jam unë apo ti ?
Potreti im ka shije
Potreti yt ka hije të dyfishtë.
Je zog në kafaz.
Je pranverë e vonuar në këtë botë.
Kalendar i vjetër ke mbetur.
Mos mallko të tjerët sikur veten…
Sikur jemi të bastarduar dhe jemi t´pafe.
Sikur bota të përmbyset,e sikur…
Ti do jesh xhelate e t´pafeve.
Kërko ndjesë!
Nëna në këtë botë,
nuk ta mbuloi as nurin,as lakuriqësin.
Mëkatare je,kur ndjell urrejtej
për të tjerët që mendojnë ndryshe nga ti.
Thuaj dhe shkruaj:
Bota paska dy hije,dy fytyra,dy ngjyra,
paska dy djallëzi,dy mëkatarë bardhezi.
Batica dhe zbatica-formula e jetës.
Këdoji së bukurës,shijoje,
kjo është vlera e Universit.
Preke realitetin lakuriq,jo lugatin e zi.
Mallkimi i gjyshes përjetësisht të mbolli zi
ferexhe dhe saf në kokë ?
Edhe ajo lindi lakuriq.
Lakuriq shkoi në amëshim…
Ndjesë pastë!Amin!

Keine Kommentare:

Kommentar posten