Freitag, 31. Mai 2013

Demush Zefi

Demush Zefi u lind në fshatin Dunav të Gjilanit 17/06/1952. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen (Normale) në Gjilan , Fakultetin Juridik – Dega Gazetari-Diplomaci e Marrëdhënie Ndërkombëtare në Prishtinë. Punoj mësimdhënës, pastaj gazetar në Gazetën “Rilindja” , TV Shkup , “Bota-Sot” , Agjensinë e lajmeve “Kosova”, Drejtor i Drejtorisë Komunale Gjeodezi, Kadastër dhe Pronësi, Drejtor i Drejtorisë për Kulturë Rini dhe Sport në KK të Ferizajt.

Librat e botuar

“Kumti i dheut”
“Loti i Gdhendur”
"Vela e Atdheut “.

Ka botuar shumë poezi në revista dhe gazeta shqiptare, ndërsa shumë poezi janë përkthyer edhe në gjuhë angleze, gjermane dhe italiane dhe franceze. Është prezantuar në antologjitë Lule për Nënën e cila është përkthyer në disa gjuhë botërore, dhe  “Orët e Bardha”.



VELA E LIRISË

Struga qepi sot shnëdriti,
 strugejanët flasin shqip,
 kanë edhe të parin e tyre,
 kanë edhe një etje të re,
 të ndritë me ylber liqenin,
të mbushë kupën me ndjenja Kosovë,
Livadhia pranë dëshmisë së zjarrët,
Livadhi e Veleshtë tash pa ëndërra,
po  bie kushtrimi edhe diku tjetër,
po lavrohet edhe një arë me farë lirie.

Ngadal pa ethe zbret nga miti
Struga në valle më nuk ëndërron
tash thur buzëqeshje për vete
për të gjitha qytetët shqiptare
për Kalanë e qetësuar në Krujë
sot po shpërthen një këngë e re.

Ohrit afër në krah po i shndëritë një yll
një abetare e re lirie e dalldisur si engjull
mbrojtës tash Struga ka vetëm shqiptarët
ata dinë të prekin zemrën dhe dashurinë
pranë Drinit që më shekuj bartë mallin.

Qyteti i shkronjave shqipe përshëndet
ka një porosi shprese që më të flasim
të bashkojmë dy tri apo katër duar të djathëta
me lapsin e hyjnor të shkruajmë rishkruajmë
fitore të reja në dheun që foli vetëm shqip
Manastiri që përkujton evropën në faj.



Liri poetit

( Në ditën e Poezisë]

Aty ku shkëmbijët flasin
gjëma e tyre shtrengon
vargjet presin fjalët
misterin e tyre të njomë
dritën t’u sherbej njeriu
vargun tua lë peng
etjen tua shuaj me re
shpresen në emblemë
poeti vuajtja dhe titulli
qielli dashuri e nënë
toka mbetët e zbrazët
prët vargun e dlirë
një lahutë mbite e mbirë

Të mbetëmi hyjni poeti
nxitje librave në trotuare
frymon koha e rreshtave
nen afshin e vreshtave
në Marsin me traditë
pamjen që kujton fillimin
e poezisë se stinëve
bardhësinë që ka fjala
mundësinë e bimëve
që dallojnë përtrirjen
shtigjeve rrugve drumeve
ahishatve te reja që flasin
një ditë poezie që buzëqeshë.

Pikon rreshta e shtrydhë fjalë
poeti që nuk kafshon dritën
që lidhë botën me litarë
trazon dashurinë e engjujve
të vargu mbështetë paqen
me dy duar dhe lapsin e vigan
ofron një mbulesë të ylbert
këngën që vet se këndon.

Si ujdhesë e dëshirave të mbara
sa herë që ka kujtime të mira
po e lagë letrën shpalosë me ujë
së bashku ta bëjën një Bibël
ta shkruajnë n’rreshta një libër
të hedhur prore n’ hambarë rinij
pranë tempullit që ndriton gjithësinë
të lëshoj lutjet, vargjet me gjallëri
aty ky dora shkruan e ferkon malle
poet mbaj në mend përkujo e hedh valle
në këtë ditë të falë edhe perendia
shpalos më afsh atë që ke nga mbrendia



Flas Gjuhën time

Të cmoj mbi skaje
kudo në brendi
në ditën e shënjtë
natën e mushur hare
tokë sot e bekuar
të përqafoj atëdhe
ti mua me shterngo
me mbajë në lojë
dashurinë më trego
të veshëm me të ditën
të dal i blert në qiell
të flas gjuhen time
të mbledhi rriten
jo me shtrengime

Atëdhe sa flakë
që më je i parë
me shpirtë të ri
të badhe pa hije
si etje në brendi
dritëe  erë kohe

Në motmot të ri
përcillet kushtrimi
hapë velën kodra
zbret poshtë trishtimi
në gjumë shkruan
histori dhe amanete

Krisma historisë
i lëmon përden
pranë ka hijen
ka edhe ëndërrën
shpresën  e bardhë
dritën dhe



Vela Kuq e Zi

Me vela kuq e zi
ndien ketë aromë
dashurinë që buzëqeshë
jetën e re si diell
kaltërsinë si qiell.

Nen rreze e mbëshjell
aromë shqipëtare
e buzëqeshi dritën
lashtësinë bujare.
Vendi im i bardhë
qëndro afër meje
 të ofroj reshur
ngjeshur butësinë
krahet dhe sytë
që të shikosh
Larg në valë deti
që filtrojnë lotët
dhe heshjen.
qendro afër
na mungojnë pjeset
me vela kuq e zi
Pranë meje
Kohë dyndje
Plage plisi

Qendro pa etje
pa vaj kënge
në dritë n e re
të ylberit pas shiu
që Drini sodisë
bardhesi
si velë e atdheut
jasht dhetut
ku prinderit
ulruan me vite
kthehuni JU
qepurat kanë zë
 qupurisin tokën
mungoni si dëshmi
se dhunohet sot
vatra e Rilindjës
skaj me saj
mëshirës së vyshkur
përendimit e lindjës
dielli ku lind vyshket
ku përendon sharton
Ejani mbikëtë ozyë
Mbi këtë pjellmë lirije.




Shpalosja e Dritës

Natën vonë.
në heshtje
puhia ndryshkë
fshinë lotët
preki trupin
atdhe afër më kë
afrohu pranë meje
pa lutje e dhuratë.

Era më soditë
brendinë orakull
me mbanë etje
zërin e ri të vjetër
e shpalosë ndritë
në ditën tjetër
ka shprendarë
copëza në letër.

Qëndro afër meje
unë jamë afër teje
flasim gjuhen që dimë
kendojmë njomë
thjesht nuk ngopemi
ës më dashuri
atdhe endërr s’jam
por krijesë që kam lotë.



Pyrgu i djallit
 (Poezi kushtuar Njeriut apo djallit}

Kah lëshon hapa shpirti
Mbetet i zi nën therra
Dhe aty bluan ngadal
Kafshimet nen verra

Ti që dikur të shikova
Me një sy të bardhë
Ishe ti ai qe shtrydhe
Fjalë në shtratin e larë

Nëpër qepura të zi do të biesh
Do të kafshohesh me gjumin
Dita natë e zezë do të vishet
Hijenë kohe do të ndytë lumin

Mendje mykësirë deponi e gjallë
Kafshon ata që rritë të ofruan hije
Nuk të dualen buk duart e këmbët
Po ngopesh i mjerë po pa shije.

Kur ece trotuarëve me ëndërra
Të duket hija e zezë dinosaur
Kafshon majtas djathtas kalbesira
Të behet jeta nëpër dhëmbë gurë.

Sa herë ke kafushar
ata qe te leshuan dritë
Do te kafshosh vehten
E prerë hapur me thikë

I mjerë mbete ishe gjithmonë
Pa vlerë shpirtëzi e dangall
Qepurët të ndalen e vërbuan
Përbirës rrethi të shpallë.

Shtegu ndalon përherë kalimin
Hapat me zile zhurmojnë dritën
Pjellë e shlyer erë e shëmtuar
Nata me etje do tua ndale rritën.

Do te biesh përbindësh kohe
Në lumin që bartë kalbesira
Zhveshur nga mëkatet që i ke
Do të mbetësh kufome mbi dhe.

Ka varr që nuk flet po pret
Ka ditë të zezë që nuk ndritet
Ecjet pushojnë e vetvriten
Ata që kafshojnë e lëndojne.

Mbi një murë plehu këngë
Jo gjel që rrahë krahët e rinj
Gjeli me këngë lumturon
E ti kafshon e bene dhun hi.



Dritë në liri

Në atdhe
ka dritë
ka shpresë
për jetë
dritë lirie
etje dashurie.
Dheu i atdheut
nuk të ngopë
po përgedhelë
si orë shpirti
më një buzëqeshje
me dorën e butë
petkun kuq e zi
këngën në lahutë

Atdheu ka rreze
kuq e zi ndritë
heshtjen e thërret
atdheu nuk zbret
kurrë nuk tretët
atdhe me vite
 buzëqesh s’pushon
nëpër shekuj
edhe me plage
përqafon.

Shtëpia e ALFABETIT
Më Thyen  duart
me to kamë shkruar
A-në dhe Zh-në
Ata që më thyen
kafshuan më dekada
dheun dhe e treten
po përseri në vend
ku unë më pind linda

Me thyen kokën
Aty lash porosi
Të flasin shqip



Kafshimi i ALFABETIT
(Manastir ABC…}

Me thyen shtëpinë
A -ja dhe Zh-eja
përplasën nuk urrejnë
flasin përseri shqip
 Shqip do të flasin
me shqiptarë
për jetë dhe mote
më kafshuan sot
në mengjesin akull
dhe dritën zi

Me coptuan si bisha
uria e krimit u përplas
në shpirtë të ALFABETI-it
në Zemër të qytetit të art
që mbi një shekull
kujtoj e ruajti fletën prej ari
që firmosi shqip një dorë
shumë duar të reja të ndritura
ishte afshi i Fishtës Lahutës
Konstain Kristoforidhit dhe lapsit

Qyteti që mbanë A-në dhe Zh-në
thesarin e mbushur shkronja
në dykrenarën që valvit
nën dritën e ylbert
mbi troje shqiptare
Manastir duro
mos humb në ndjenja
lëvro përseri gjurmet
Lëvro atë që të kafshoj
Yllin e tij në ballë
Këmbët që që lëshuan
Helm mi plagë letre
Mbi plagë shpirti.
shtëpi muze je e lenduar
të kafshuan në mengjes
po edhe ditën edhe natën
sa herë që kanë stress
edhe urrejtje të kalbur
që ende qëndron e gjallë.

Keine Kommentare:

Kommentar posten